"starting a new tradition" لاو لنگوئج منه!
عزیزم می‌خوام هر سه شنبه برات عدس‌پلو درست کنم.

از دیروز چندین بار سخنرانی مسیح علینژاد رو گوش کردم و از اینکه یک نفر داره خشم تک تک ما رو فریاد میزنه کمی قلبم آروم میگیره.

شما ها یادتون نمیاد یه زمان overthink با خوابیدن و دوش گرفتن قابل کنترل بود.

آیدا؛ از جلوی چشمام کنار نمیری ... #آیدا_عقیلی

شاید باور نکنید ولی اغلب کسایی که امروز از از رضا پهلوی حمایت می‌کنن و رفتن راهپیمایی دبروز همون کسایی هستن که تو جنبش زن‌ زندگی آزادی بودن. از جمله خود رضا پهلوی

روزی هزار بار قلبم آتیش می‌گیره برای کسایی که حتی هنوز اسم‌شونو نشنیدیم، یا عکس و فیلم خوب نداشتن، یا دورشون کسی نبوده که بخواد تو فضای سوشال ازشون حرف بزنه. بمیرم براتون ...

کاشکی یکی میدونست بعد از همچین ترومای جمعی، چجوری باید زندگی کرد

حالا چرا این اندازه از مراتب بالای حفظ امنیت شاهزاده رضا پهلوی شاکی هستند؟!

این حالت تعلیق بین جنگ و بقا پدر روان شمارو هم درآورده؟؟؟ من دیگه نه می خوام‌کار کنم نه حرف بزنم نه چیزی بخونم نه حتی کارای عادی خونه رو انجام بدم. دیگه مغزم نمی کشه این حجم از تعلیق رو.

جمهوری اسلامی هنوز هست و تا وقتی که جمهوری اسلامی سقوط نکنه، حکم همه ما اعدامه. شب‌ به‌خیر.

یهویی میرم گوشه اتاقم و آرزو میکنم کاش هیچوقت نبودم

In my «شدیم مسخره‌ی یه مشت قرمساق» era.

ما درکی از رنج زنان ایرانی نداریم. حرف مفت نزنیم بهتره.

امیدوارم اتفاق بعدی که خواست قوی ‌ترم کنه به جاش بکشتم.

من هیچوقت انقدر غمگین نبودم، کارت حرف نداشت.

دوست داشتن یه مجموعه رفتاره یه جمله نیست !

من میخوام وقتی میرم بیرون امنیت داشته باشم، میخوام به مواد غذایی با کیفیت و قیمت مناسب دسترسی داشته باشم، میخوام لباس با کیفیت بپوشم، میخوام اینترنت پرسرعت و بی فیلتر داشته باشم، میخوام شاد باشم، من میخوام "زندگی" کنم ولی شما سالهاست حق زندگی کردن رو ازم گرفتین..

تکالیفی ک تراپیستم برای اضطرابم بهم میده، بهم اضطراب میده.

واقعا کاش منو به دنیا نمی آوردی مامان

یک روز‌ در میون دلم می‌خواد بمیرم. روز بعدش غرق شور زندگی‌ام. دوباره فرداش مرگ رو به همه‌چیز ترجیح می‌دم. روانی شدم.

در حال رفتن پیش آبراهام تا از نزدیک ببینم چه خواهد شد: