می‌ترسم که این‌همه خون هدر شه. مثل سگ می‌ترسم.

تو راه برگشت به خونه «باور» کسرایی رو گوش کردم و دقیقاً یک قطره اشک ریختم.

کابوس‌ها یک‌جایی تموم می‌شن. تموم شو مادرجنده.

نمی‌دونم.

این روزها دارم به دوتا فرمت کتبی و غیر کتبی حرف نمی‌زنم. این‌طور نوشتن بدیش اینه که نمی‌تونه جای حرف زدن رو بگیره چون نمی‌تونم بدم کسی بخونه. وقتی داستان می‌نویسم به بهانهٔ این‌که یک روز کسی قراره بخونتش، برام شبیه مکالمه می‌شه ولی این مونولوگ هیچ فرقی با ریختن توی خودت نداره.

فقدان شانه‌ای برای گریستن.

در حالی که کسب‌ و کار‌های تهران دارن دونه دونه پلمب می‌شن، خجالت می‌کشم که آمالفی داره کار می‌کنه. نمی‌دونم باید چی‌کار کنم.

با جنون می‌نویسم فقط. تو نوت تلفنم. هیچ کار دیگه‌ای از دستم بر نمیاد.

تاب نمیارم؛ احتمالاً.

باورم نمی‌شه. تقریباً هیچ‌چیز رو. حتا چیزهایی که خیلی هم نیازی به باور کردن یا نکردن ندارن رو هم باورم نمی‌شه. مبهوت و لال‌ام.

من دیگه هیچ تحلیلی برای مطلقاً هیچ چیزی تو ذهنم نیست. هیچ دو چیزی نیست که تو ذهنم درمورد این مصیبت‌ها جفت‌شن و جور در بیاد. هیچی نمی‌دونم واقعاً و فقط احساس تحقیر شدن و فروخته شدن می‌کنم.

نمی‌دونم.

«این خیابان‌ها نه‌تنها غریبن که حالا مِه هم گرفتتشون.»

حرف زدن و شب‌نشینی چارهٔ بیچارگی این روزهاست. اگر امکانش رو دارید با هم حرف بزنید. از هرچیزی که وصلتون بکنه به زندگی. می‌خواد مرور آنچه‌ که گذشت باشه یا پیش‌بینیِ آن‌چه که هیچی ازش نمی‌دونیم. فقط ��رف بزنید و تنها نمونید.

نفسم در نمیاد؛ بی‌اغراق.

غمگین‌ام.

گفتن ندارد. حالا بیشتر از همیشه.

حال آدم‌ها رو بپرسید. با هم حرف بزنید این روزها. جدی بگیرید این رو.

«در حالی‌که خیلی هم جا نمی‌گرفتیم دلمان می‌خواست هی از آن‌هم کوچک‌تر بشویم. دلمان می‌خواست از کسی عذرخواهی کنیم، از همه...هی از خودمان عذرخواهی می‌کردیم. با اصرار به‌هم می‌گفتیم که همدیگر را خیلی دوست داریم. می‌ترسیدیم همدیگر را از دست بدهیم...تا ابد.»

غم میزاد.