«زن، زندگی، آزادی» تا ابد

نسلی که با هویت «من سیاسی نیستم» از مواجهه جدی با امر سیاسی فاصله می‌گرفت، امروز با تکرار «جاوید شاه» خودش رو تعریف می‌کنه. چرخشی که حاصل ایدئولوژی یا فهم سیاسی نیست، بیشتر شبیه دنباله‌روی از یه موج گذراست، موجی که فردا با هر شعار پرصدای دیگه‌ای هم عوض می‌شه.

تشابه سلطنت‌طلب‌ها و جمهوری اسلامی روز به روز بیشتر میشه.

از جایی که تحمل تکثر پایین میاد، دایره‌ی «خودی» شروع می‌کنه به تنگ‌ شدن و معیار پذیرش مدام سخت‌تر می‌شه. و نتیجه؟ حتی نزدیک‌ترین‌ها هم باید دائما وفاداری و خودی‌بودن‌شون رو ثابت کنن.

جدی خیلی خوشحالم که میدونم اگه در زمانهٔ ۵۷ زندگی می‌کردم بخشی از اون جنون نبودم؛ همونطور که الان نیستم.

دموکراسی، زبان مشترک ما برای ساختن فرداست. #از_دموکراسی_بگو

با یک حکومت جنایت‌کار طرفیم و یک «ما»ی بزرگ که مقابلشه.اما چرا این «ما» از درون، خودش رو سرکوب می‌کنه؟چرا هر صدایی برچسب می‌خوره و حذف می‌شه؟ با این همه خون ریخته‌شده، این دعواها نه قابل فهمه و نه مفید. سرکوب درونی فقط یک نتیجه داره، تضعیف این «ما» و تقویت همون حکومتی که دشمنمونه

نمی‌تونم اسمش رو امید بذارم، ولی بیانیه #میرحسین_موسوی یه حس کم‌جون از زنده‌بودن بهم داد.

«بازی به پایان رسید… تفنگ‌تان را زمین بگذارید و از قدرت کناره بگیرید.» فارغ از تردید درباره‌ی امکان تحقق، بیانیه #میرحسین_موسوی تلاشی است برای نجات سیاست از فروغلتیدن کامل به احساس و خشونت.

علیرضا قربانی انگار آهنگ «روزهای بی‌قرار» رو برای همین روزهای واقعا بی‌قرار ما خونده.

اگر هنوز از دیدن این همه مرگ و کشتار شرم می‌کنیم، یعنی هنوز انسان مانده‌ایم. همین شرم، آخرین سنگر ماست.

دختری که با امید زندگی می‌کرد، نه با آمادگی مرگ و درست به همین خاطر کشتنش. مثل رها، نیکا، سارینا و هزاران هزار جان عزیز دیگه. #عارفه_بیگی

لطفا درد ما را نام‌گذاری نکنید، قضاوت نکنید و از دور برای رنجی که در آن زندگی نمی‌کنید، نسخه نپیچید./۲

اجازه بدهید ما مردم داخل ایران غمگین باشیم، ناامید باشیم، خشمگین باشیم. اجازه بدهید سوگواری کنیم و همیشه قوی نباشیم. ما انسان‌های عادی‌ایم؛ نه قهرمان و نیروی مبارز. ما انتخاب نکردیم تمام زندگی‌مان را در ایستادگی بگذرانیم. اگر هنوز زنده‌ایم، نه از شجاعت بلکه از شانس بوده./۱

و احتمالا ما تک تک می‌میریم و هیچوقت آزادی رو نمی‌بینیم.

و همچنان هم همین.

کسی که زن رو مسئله‌ی فرعی می‌دونه، آزادی رو نفهمیده.

در حالی‌که مردم سعی داشتن بدون حاشیه و اختلاف برای فراخوان امروز متحد بشن، رضا پهلوی همون صبح «زن، زندگی، آزادی» رو از همه اکانت‌هاش پاک کرد.

#آبدانان آزاد شد. کاش بشه این جمله رو برای تک تک شهرهای ایران نوشت!

یه فرصت دیگه می‌خوام که توش زندگی کنم. تو این یکی فقط داشتم زنده می‌موندم.

یک آن تصویر #کیان_پیرفلک اومد جلوی چشمم، انگار که خودش داشت حرف می‌زد… لعنت بهت جمهوری اسلامی.