هر بار که غذا می‌خورم، دوستمو بغل می‌کنم، بوسه می‌زنم، پدر مادرمو می‌بینم، آسمون و کوه‌ها رو می‌یینم به این فکر می‌کنم که شاید این آخرین بار باشه که این تجربه رو می‌کنم و نمی‌دونیم حتی ۱ ساعت بعدمون چی می‌شه، پس قدرشو بدونم

در آخر زندگی به انجام تک‌تک کارهایی سختی که نمی‌خواستی انجامشون بدی، مجبورت می‌کنه.

احساس می‌کنم خودم رو مدت‌ها گم کردم، و هر روز دارم تو یه دشت بزرگ، زیر هر سنگی رو می‌گردم که یه ذره از خودم رو پیدا کنم، روی هم بگذارم، بسازمش.

والا راستش رو بخواین تا وقتی که مردهای یک جامعه نفهمن که جنگیدن برای حقوق زن به معنای جنگیدن برای حقوق خودشون و آزادی زن به معنای زندگی بهتر برای همه افراد جامعه هست، اون جامعه جامعه نمیشه. به همون ترتیبی که اگر مردی نفهمه happy wife, happy life، هرگز در رابطه‌ش شاد نخواهد بود.

خیلی جالبه که وقتی مثلا کلیدت رو گم می‌کنی، مطمئنی که کلیدی وجود داشته و تو گمش کردی. ولی وقتی عشق رو گم می‌کنی اصلا شک‌ می‌کنی که آیا از اول وجود داشته؟ یا توهم من بوده؟

«۱۰ سال فقط؟! ۱۰ سال فقط تونستم با مامانم باشم. بقیه‌ش رو باید تو زندان زندگیم بمونم.»

حجم مو رو ببینین توروخدا‌، جمهوری اسلامی ما رو به معنای واقعی کچل کرد

کاش یک نفر این کار رو به جای من انجام می‌داد. دیگه کشش و توان این یکی رو ندارم.

maybe i’m just built different and that’s ok

یک روز پامی‌شی، از یک زندگی می‌ری، در رو پشت سرت می‌بندی، با اینکه نمی‌دونی قراره با فردای زندگیت چیکار کنی، کسی هم نمی‌تونه بهت بگه. ولی زنده می‌مونی. تا روزی که شاید باز یادت بیاد زندگی.

ایرانی بودن تنها توانایی‌ای که بهم داده تاب‌آوری در شرایط ابهامه. باقی همه مشکلات اعصاب و روان.

راستش من از این توهمی که فکر ‌کنید با استوری‌گذاشتن و فعالیت مجازی دیگه دِین خودتون رو ادا کردید و از بقیه بالاترید و اگر کسی نکرده یعنی منفعله، اصلا خوشم نمیاد.

حالا درک می‌کنم چرا تا وقتی اوضاع آرومه و روان سالمی داری، بهتره مثل اسب کار کنی. چون یه روز اتفاق‌هایی می‌افته که فقط می‌تونی به کارهای قدیمیت، آدمی که بودی و توانی که داشتی نگاه کنی و شگفت‌زده بشی.

خیلی دلم می‌خواد یه دل سیر گریه کنم ولی تنها جایی که گریه می‌کنم توی خواب‌هامه.

:۴۳/۲/۲۳ «امّا من به هر حال رنج را دوست ندارم. ولی احساس رنج را دوست دارم زیرا این خود محکی است برای انسانیت. آن وقت که انسان هیچ رنجی احساس نکند جا دارد که در انسانیت خود شک کند.» - در سوگ مادر؛ شاهرخ مسکوب.

«اوّلین حرفی که آقای فتوحی زد همین بود. گفت: آدم باید پل‌ها را خراب کند تا راه برگشتن نداشته باشد، این حرف‌ها مثل درس است، ما باید از بر کنیم.» - سووشون؛ سیمین دانشور.

هیچکس در مورد این حرف نمیزنه که چقدر زندگی کردن در حالت بقا اون زیبایی دنیای زنانگی رو از بین می‌بره.

جدی دیگه همه‌ چی کالای لوکس به حساب میاد. قهوه خوردن، اسنپ گرفتن، اشتراک پلتفرم‌های مختلف، خدمات خونه، همه‌‌ چی!

نمی‌دونم منظورم چیه که وسط این زندگی وانفسا هی کانتنت به فولدر ودینگ اینستاگرمم اضافه می‌کنم. کدوم ودینگ کدوم ازدواج کدوم زندگی و پول عزیزم؟

شعار زن، زندگی، آزادی توجه تمام دنیا را جلب کرد چون شعاری بود بسیار مترقی. مردم دنیا واقعا توقع نداشتند از خاورمیانه این شعار را بشنوند. از همه مهم‌تر شعاریه که تمام دنیا می‌تونن با اون هم‌ذات پنداری کنند. می‌تونن تکرارش کنن و بفهمندش.