तिम्रो जित लेख्ने कलमको मसि सकिए भन्नू म मा केही थोपा रगत छ तिम्रो जित लेख्ने कागज सकिए भन्नु प्रिय् घाउ लाग्न बाकी थोरै मन छ लेख्दै लेख्दै जादा मसि सुके भन्नू फुकेर सुकाउन अन्तिम सर्को श्वास छ कथा नै सकिए पनि नबिर्सी भन्नू ल तिम्रो कथा बन्न लाई नसकी राखेको जिन्दगी छ

चिप्लो ढुङ्गा र दिल मा झुक्केर पानी पाउ नराख्नु चिप्लिएर झर्नु स्वभाविक हो ।।।

जरुरत नहुनु मेरो लागि जरुरी छ र

न विस्मात न हर्ष सिर्फ याद को स्पर्श

गुनासो न हो आफै सग गर्छु अरुको हासो किन खोस्नु

मुख कुल्ला गरौ

पर्खिरहेको छु चिया जसरी तिमी कोमल ओठ लिएर आउ र पिएर जाउ रित्तो बनाउ मलाइ ,फेरि भरिन सकु

खान छोड्नु हुदैन

कस्तो भ्रम मा छौ तिमी म सग नबोल्दा म तिमी सग नबोलेको कसरी हुन्छु र?

मन्द पानी मीठो छन्द मिठो सुगन्ध

म बाचुन्जेल खुब बाच्छु जीवन मा बाच्नु भन्दा आनन्द के नै पो होला

धोका खानु भन्दा चिया खानु ठिक

स्कुटीमा पेट्रोल हाल्देर फकाएको मोरि लाई एक सिलिन्डर ग्यास दिएर अर्को ले पट्याएछ।।

तिमिले बगाएको आँसु को समुन्द्र मा मलाइ समाहित गर र समाप्त गर

म त्यो अभागी हु जस्ले तिमिलाइ माया को बदला मा आशु मात्र दियो।

महाविर पुन दाजु को २७५ थान पुस्तक त ससद स��थ समारोह मा नै बिक्रि हुन्छ।

म मर्दा उस्ले मेरो मृत्यु को खबर नपाओस समसान घाट मा उड्दै गरेको मुस्लो नदेखोस म मर्दा उस्लाइ आफ्नो गल्ती बोध हुन्छ भने बिन्ती छ ईश्वर उस्ले मेरो मृत्यु नदेखोस।।

ऋषि धमला जस्तै म तिम्रो मन जित्न खोजिरहे

महाभारतमा टाउको काटिएर युद्द हेरिरहेको बार्बारिक लाइ अर्जुनले सोधे “ युद्दमा मैले लडेको कस्तो लाग्यो ?बार्बारिकले अचम्म मान्दै भने तिमि पनि थियौ र युद्दमा ? मैले त चारैतिर कृष्णले मात्रै लडेको देखे”

बतासे अन्डा बाट बाबू सम्म यात्रा तय भएछ्😀