فکر نمی‌کردم روزی این‌ جمله از سوزان سانتاگ را زندگی کنیم: «آن‌کس که پس از قتل‌عام زنده می‌ماند، به جسم زنده است نه به جان.»

پدر و مادر رضا و رسول کدیوریان در کرمانشاه خودکشی کردند. اول مادرشان خودش را حلق‌آویز کرد. بعد پدر... ننگ و‌ نفرین ابدی برای شما.

آنکه پسان پسان پریشان می‌رود گم کرده‌ای، عزیزی دارد؛ پرسان پرسان بسیار گردیده، پاسخی ولی نشنیده. دل بر نمی‌کند هرگز! #بهرام_بیضایی ــ طومار شیخ شرزین #IranMassacre

اکنون، کار به شمشیر رسید. فردا، جنگ صعب خواهد بود. و من نه از آن مردانم که به هزیمت بشوم. اگر حال دیگرگونه باشد، من نفس خود به خوارزم نبرم. اگر کشته شوم، رواست. تاریخ بیهقی

روانم فروپاشیده، مریض شده‌ام، درد دارم امّا «شجاعت می‌خواهد که همین‌طور کارهای روزانه‌ات را بکنی و امید داشته باشی که ترس‌هات را به دیگران تحمیل نکنی و به نیازهاشان و توقع‌شان حساس بمانی و چون می‌میری گمان نکنی دیگر برایت چیزی مهم نیست.»

گر بمانیم زنده بر دوزیم دامنی کز فراق چاک شده است ور بمردیم عذر ما بپذیر ای بسا آرزو که خاک شده است ابن یمین

من هنوز هر روز، روزی چند بار گریه‌ام‌ می‌گیرد. فیلم‌ها را می‌بینم، عکس‌ها را باز می‌کنم، از هیچ‌ تصویر و روایتی فرار نمی‌کنم. خشمگین و سوگوارم. نمی‌توانم اندوهم را پنهان کنم، نمی‌توانم برای چیزهایی که دیدم، چیزهایی که کشیدم، چیزهایی که شنیدم گریه نکنم، اما با امید ادامه می‌دهم.

می‌شکنیمش. من ‌تمام ‌روزهایِ تاریک و خاموش قطعی کامل اینترنت، توییت‌های شما رو از تلویزیون می‌دیدم گوله گوله اشک می‌ریختم... و ادامه می‌دادم. باید و باید امیدوارانه ادامه داد، به خاطر شجاع‌ترین و عزیزترین فرزندان میهن‌مان.

پس از قتل‌عام جمعی هیچ معصومیتی وجود ندارد؛ حتی زنده ماندن هم نیازمند تأمل است. #آدورنو – اخلاق صغیر

«یاد فاجعه باید حفظ شود، وگرنه زندگی تبدیل به دروغ می‌شود.» #آدورنو آدورنو در اخلاق صغیر یادآور می‌شود که فراموشیِ فاجعه، خیانت به اخلاق است. حافظه‌ی تاریخی، شکلِ حداقلیِ انسان‌بودن است.

سپهر بابا غریبان را دل از بهر تو خونست دل خویشان نمی‌دانم که چونست

«می‌دانم که ما روزی به آزادی خواهیم رسید. شاید آن روز با شما نباشم. اما می‌دانم که بدانجا خواهیم رسید»

این شعر #شهرام_شیدایی باشد برای تمام دوستان و عزیزان دور از #ایران ، که هوای ما را در لحظه به لحظه‌ی این دهشت و تاریکی، داشتند و دارند: «ما تمامِ فاصله‌ها را در دلتنگی‌مان زیسته‌ایم و روز‌به‌روز تاریکیِ چسبیده به سینه به گلومان نزدیک‌تر می‌شود...»

باید ادامه داد؛ حتا اگر پیکر عزیزانمان را کاور به کاور جسته باشیم یا از میان پُشته‌ای از کشته‌ها بیرونش کشیده باشیم. «بهای امید، زندگی است.»

نمی‌دانم حدیث نامه چونست همی بینم که عنوانش به خونست

آخ... با دلِ خون، چشمِ گریان و قلبِ سوگوار؛ همه‌یِ ما یک رویایِ بی‌کَس‌ مانده‌‌ایم.

به اصلاح‌طلب‌ها باید فقط این جمله از کتاب «خانه ادریسی‌ها» را گفت: «روشنفکرهای سرخورده، هرگز قابل اعتماد نیستند، ضعف نفس دارند، شیفته‌ی شهرت و افتخارند، خود را مرکز هستی می‌دانند.»

میراثی که از نیک‌نامی و شرافت از پدرانم به من رسیده بود، آن سَبُک نکردم. محمدعلی فروغی

اگر جمله‌ای روشن‌تر از #زن_زندگی_آزادی سراغ دارید، بسم‌الله.

این سطرها از «کتابِ بودا» بسیار شرحِ حال ماست؛ ‌ «دیری‌ست که چه بلاها کشیده‌اید شما، از محشور بودن با آن‌چه ناخوشایند است و دور بودن از آن‌چه خوشایند است. چه شیون‌ها و مویه‌ها سر داده‌اید شما، اشک‌هایی که شما ریخته‌‌اید از آب چهار دریای پهناور بیشتر است.»