هرروز و هرلحظه می‌پرسم؛ جدی، آن‌وقت‌ها تو کجایی؟!

جدی ما همه جوره گیر کردیم. نه از حکومت شانس آوردیم نه از دشمن نه از اپوزیسیون.

آقای #رضا_پهلوی، من نه مجاهد هستم،‌نه تجزیه طلب و نه اصلاح طلب!‌ فعلا هم در حدی نیستید که بخواهم با شما دشمنی کنم. صرفا مخالفتان هستم ولی اگر بر فرض، روزی روزگاری به قدرت برسید و بخواهید به سمت دیکتاتوری بروید که با این مشی و خودشیفتگی و استبداد شما و طرفدارانتان اصلا بعید نیست،‌

سراسر ناامیدی و سیاهی.

امان از این مملکت ملتهب که چه چیزهایی رو که آدم اینجا نمی‌بینه و تجربه نمی‌کنه و هربار هم می‌گه دیگه از این بدتر که نمی‌شه ولی می‌شه.

واقعاً که «سرزمین سرنوشت‌های ناپایدار» چه توصیف دقیقی‌ست برای اینجا.

چه کثافت روزی.

آقا یه سنگ‌نوردی ما رو نجات داد.

پاستای پیکولو خیلی ناامید کننده بود. هرگز نرید.

من دیگه می‌ترسم قیمت دلار رو نگاه کنم.

فردا روز مهمی‌ست.🕯️

کاش امروز بارونی بود منم داشتم می‌رفتم اینجا.

بله واقعاً «غذا که تمومه باید از سر میز پاشد».

حوصله ندارم. مرگ بر هورمون‌ها.

«دوش آگهی ز یارِ سفر کرده داد باد، من نیز دل به باد دهم، هرچه باد باد»

واقعاً این یلدا به من چسبید. بالاخره.

دوستان واقعاً چاره سفره.

واقعاً این‌هایی که جواب تلفن‌ها‌شون رو نمی‌دی بعد میان وویس می‌دن رو متوجه نمی‌شم.

اونی که این ایده‌ی اوپن آفیس رو داد…

فردا می‌ترسم دیر بشه عزیزم.