خِرخِر که می‌کنم، دست‌وپا که می‌زنم، روی تخت بیمارستان یا کف خیابان، جان که دارم می‌دهم، تنم را که می‌گرداند رو به قبله، صافات که برایم می‌خوانند، آن‌وقت‌ها تو کجایی؟

بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم اگه تنها احتمال دوباره دیدنت برای بعد از مردن باشه، حاضرم باور کنم که چیزی بیشتر و جهانی دیگر وجود داره بعد از مرگ. کاش که در قیامتش بار دگر بدیدمی کانچه گناه او بوَد من بکشم غرامتش

چهل روز بعد. امروز تو مترو یه خانمی یهو بی‌هوا زد زیر آواز و «آتشی در سینه دارم جاودانی» رو خوند. بغل‌دستیش زد زیر هق‌هق گریه. خانم آوازخون دست محبت کشید روی دست خانم گریون و گفت یه چی دیگه می‌خونم، گریه نکن: «یارم به یک‌لا پیرهن خوابیده زیر نسترن.» خوند و ایستگاه بعد پیاده شد.

امروز بعضی از مردم، بدون این‌که از بستگان کشته شده‌ها باشند به بهشت زهرا اومده بودند و تک‌تک سر می‌زدند. یکی‌شون اومد پرسید قطعه‌ی جاویدناما همین‌جاست؟ قطعه‌ی جاویدنام‌ها.

اون دوتا نوزادی که عکسشون روی مانیتورهای کهریزک دراومد هرجا می‌رم باهام می‌آن، باهام زندگی می‌کنن، جلوی چشمم هستن، توی شکمم، توی خونه، توی خیابون.

«برای این دربه‌در بی‌سرزمین گریه نکن.»

انقدر خوشم می‌آد پیاده‌رو یه جاهائی وارد حریم درخت‌های کهنه شده و واسه این که بتونی رد شی باید بخمی و دولّاسه‌لّا شی.

سوار تاکسی شدم. راننده وسط حرفاش گفت نامردا بچه‌هامونو کشتن. پیر و جوون عین برگ ریختن کف زمین. گفتم امروز چهلمشونه. مسیر کوتاه رو گپ مختصری زدیم ولی بیشتر اون حرف زد و من گریه کردم. خیلی آدم محترم و غمگینی بود.

جدی خیلی جالبه که همه‌مون یه روز می‌میریم. بچه که بودم یهو رندوم نگاه به دست‌ها و پاهام می‌کردم و با خودم می‌گفتم یه روزی قراره اینا تبدیل به خاک شن. هنوز هم یهو یادم می‌آد که مرگ تنها چیز قطعی جهانه و هربار یادآوریش جدید و تازه و شگفت‌آوره برام.

یک ساعت پیش عکس و اسم یه آزارگر رو توئیت کردم. با اکانت دیگه‌ای که هنوز بلاک نکرده بودم پیغام داد و التماس راه انداخت که عکسشو بردارم. قرار شد بچه‌ی خوبی باشه و مکالمه‌‌مون رو پاک نکنه که اعترافش تو چتمون بمونه برای روز مبادا، و منم مشروط به این عکسش رو پاک کنم.

یه بار داشتم بهش می‌گفتم حوصله‌م نمی‌رسه زیاد عمر کنم، خونه‌پُرش تا سی‌ودو-سی‌وسه بسه برام. گفت: «سی‌وچهارسالگیت دلت نمی‌خواد منو ببوسی؟» دیدم چرا.

باز خداروشکر که وقتی می‌میریم ‌دیگه زنده نیستیم.

کفتر کف خیابون از چرخ ماشین نمی‌ترسه ولی همین که تو پیاده‌رو از سه‌متریش رد می‌شی فرار می‌کنه. آدم بهش برمی‌خوره.

امروز از کوچه‌تون رد شدم. داشتن خونه‌ت رو می‌کوبیدن که لابد جاش برج بسازن. خونه‌ای که توش برای آخرین بار بوسیده بودمت.

هربار که تو برنامه‌ریزی‌های شخصی و کاری خیلی جدی و روتین احتمال جنگ رو در نظر می‌گیریم از نو شگفت‌زده می‌شم. عجب.

«ای دوست، ای برادر، ای هم‌خون وقتی به ماه رسیدی تاریخ قتل عام گل‌ها را بنویس.»

نمی‌دونم والا باز هرطور صلاحه ایشالا که خیره چی بگم.

نیروهای جمهوری اسلامی به خانوادهٔ رها فشار آوردن تا «جاوید نام» رو از مزارش پاک کنن. حقیر، پست، و تمام شدنی هستید. رها، از مردهٔ تو هم وحشت دارند چرا که راهت تا ابد ادامه دارد. #رها_بهلولی_پور

تای آستینو بگو.

خودم آشنای پائیزم و اما واسه خاطر تو از بهار سرودم.

قفس پرنده خانگی جاویدنام سبحان (مجید) مرزبان، متولد مرداد ۱۳۸۲، بر سر مزارش. سبحان روز ۱۹ دی در اسلامشهر تهران کشته شد و پیکرش در کهریزک تهران پیدا شد.