Zakup Rovio przez Segę okazał się błędem. W uzasadnieniu dokonania odpisu uwagę zwraca bałamutny fragment o gwałtownych zmianach na rynku gier mobile. Nie, już po pierwszych doniesieniach o przejęciu co przytomniejsi zwracali uwagę, że Rovio to jedno sfatygowane IP.

Rzuciłem okiem na zestawienia z tego i zeszłego roku i najbardziej zaskakujące było dla mnie to, że w kategoriach Store Rating i Player Engagement więcej jest JRPG niż WRPG.

epoki, ale pomysłu nie udało się zrealizować - Scenariusz uległ znaczącym zmianom (początkowo do jego napisania wynajęto kogoś z zewnątrz), np. rola Juliet była marginalna - NetEase nie ingerował w produkcję poza jednym przypadkiem - DLC nie ma w planach, ale może to ulec zmianie

Kilka informacji o ROMEO IS A DEAD MAN z wywiadu opublikowanego w Famitsu: - Gra początkowo miała mieć dużą mapę podzieloną na sześć części (epok), a każda z nich była 3x większa od mapy z NMH3 - Lollipop Chainsaw w pierwotnych założeniach także miało pozwalać odwiedzać różne

Metody działania producenta kilku gier z serii GTA (i pierwszego RDR). Brak sprawnie funkcjonującej organizacji obnaża wszystkie słabości jednostki.

Mam trochę inną obserwację. Media growe nie traktują gier indie zupełnie poważnie. Najlepiej ocenianą grą zeszłego roku był Hades 2. Na ile nagród GOTY się to przełożyło? Media nieświadomie same wysyłają swoim odbiorcom sygnał, że te 9 i 10 w recenzjach nie są na serio.

Kilka dodatkowych informacji o PARANORMASIGHT: The Mermaid's Curse: - bardziej zróżnicowany gameplay (minigry itd.) - większy świat - posmak horroru ma być tym razem trochę mniej wyczuwalny - gra jest o jakieś 50% dłuższa od pierwowzoru

Jeśli do połowy roku nie zapowiedzą tego portu, to znaczy, że na Switch 2 wyjdzie pewnie Metaphor: ReFantazio Royal. Atlus praktykuje wydawanie reedycji od wielu lat, a Hashino powiedział już, że Studio Zero jest na tyle duże, że musi pracować nad kilkoma grami jednocześnie.

Jak powiedział Famitsu Shinnosuke Hirasawa, zapowiedź Another Eden Begins sygnalizuje pełne zaangażowanie się Wright Flyer Studios w tworzenie gier na konsole. Powołane w tym celu Studio Prisma liczy obecnie ok. 100 osób. Sama gra została przebudowana względem oryginału F2P.

Dzisiejszy japoński Nintendo Direct przyniósł zapowiedź UFO: A Day in the Life, klasyka z PS1 od twórców Moon: Remix RPG Adventure. Z gier Love-de-Lic do odświeżenia zostaje już tylko L.O.L.: Lack of Love!

Jeśli plotki o Metaphor: ReFantazio na Switch 2 teraz się potwierdzą, będzie to pewnie zwykły port, a skoro będzie to zwykły port, prawdopodobieństwo wydania jakiejś wersji Royal w stosunkowo niedalekiej przyszłości znacząco spada.

nie mieli dobrego powodu, żeby podróżować po kraju (Atlusowi bardzo na tym zależało). Drugi szkic był bliższy ostatecznej wersji. Czerpał z Shukuyodo (liczącego ponad 1000 lat japońskiego systemu astrologicznego) i hinduizmu. Wg reżysera Takaty był jednak zbyt "niezwykły".

Ciekawostka (miałem o tym napisać w rocznicę, ale wyleciało mi z głowy). Pierwsza wersja scenariusza Devil Survivor 2 przypominała "Battle Royale" - opowiadała o rywalizujących ze sobą grupach uczniów z różnych zakątków Japonii. Z pomysłu zrezygnowano, ponieważ bohaterowie

Pamiętam, że gość pełnił funkcję dyrektora ds. technologii w Square Enix i prawie wszystkie znane mi jego prognozy sprzed kilkunastu lat okazały się nietrafione.

Kształtują się kolejne zastępy ekspertów od pacingu https://t.co/oQggT3ngRz

W rzeczywistości prawda leży pośrodku: proces produkcji/tworzenia potrzebuje jednostki o silnej wizji, zdolnej zbudować zespół, a następnie nim zarządzać. Jak Hashino w Atlus czy Miyazaki w From (odmienił nieodnoszące sukcesów studio bez większych przetasowań kadrowych).

Głównym powodem zamiłowania do "subwersji" w szeroko pojętej kulturze (pomijając deficyty kapitału kulturowego i społecznego oraz zwykłe zblazowanie) jest sypiąca się tkanka społeczna.

Kouji Okada's New Game, Villion: Code Weekly Famitsu Magazine

podglebie dla opowieści obfitującej w niezwykłości niż saga stoickiego twardziela z półświatka ze zwrotami akcji rodem z opery mydlanej. Te twisty raz były lepsze, raz gorsze, na dobre i złe konstytuują ducha serii, ale gdy się nie udawały, były jak zdechła mucha w zupie.

Dyskusja o Yakuza Kiwami 3 po wycieku rzekomego zakończenia przypomina mi dlaczego bardziej lubię sagę Ichibana. Główny powód: więcej wewnętrznej spójności. Bohater o wybujałej wyobraźni, dla życia którego kanwą zdaje się być Campbellowski monomit, tworzy znacznie lepsze