امید همیشه هست، اما نه برای ما.

حتی نمی‌دونم چی کار باید بکنم چی درسته چی غلط

«فَقَدْ هَرَبْتُ إِلَيْكَ وَ وَقَفْتُ بَيْنَ يَدَيْكَ مُسْتَكِينا لَكَ مُتَضَرِّعا إِلَيْكَ» -به سوی تو گریخته‌ام و میان دو دستت نالان و زاران و بی‌برگ و نوا ایستاده‌ام. [مناجات شعبانیه]

این سفر و جادهٔ تهران–کرمان یه چیزو بهم فهموند:راننده‌های ماشین سنگین ــ حداقل بیشترشون ــ یکی از یکی حرومزاده تر و هیچ رحم و حسابی حالیشون نیست. انگار قانون و جون بقیه براشون شوخیه. ثانیه به ثانیه مسیر عذاب و استرس بودش.

اصلا آمریکا بد، اسرائیل بد، همه مشکلات مملکت هم زیر سر اونا بودش و هست. به من بگید گناه این حیوان چی بودش؟

امشب همه از غمِ رفتنِ ما و دوستاشون گریه می‌کردن، ولی من حتی یه قطره اشک هم نریختم. هیچ‌وقت برای رفتنِ خودم ناراحت نبودم؛ حتی وقتی نوبتِ غمِ خودمه، غمم هنوز اونه.

نباید می‌رفتم اینستاگرام ویدیوی خواهر #آیدا_حیدری رو دیدم و الان دارم خون گریه میکنم.

https://t.co/pAkJ89QBSL

این یک‌جورایی منتهای آرزوهای منه.

بالاخره بعد کلی دعوا، بگایی، جنگ اعصاب و... تونستم عکس فارغ‌التحصیلیم رو با هزار و یک سلام و صلوات بگیرم.

یه لحظه میاد که می‌فهمی چقدر راحت آدم یهویی پرت میشه به گذشته‌ای که ازش فرار می‌کرده.

این می‌تونست ما باشه، ولی اینجا قبل از اینکه پیر بشیم، جَوونی‌مون رو کُشتن و عشق‌مون رو خفه کردن.

مثل یه کتاب تو رو حفظم، تو شدی بخشی از سواد من.

بر دوش "وطن" بود طرح: کیارش خلیلی

تو شهر می‌چرخم دنبال کسی که می‌دونم اینجا نیست؛

در یک نقطه از راه کاپوت نزدیک بود کنده بشه و مارو بگا بده ولی در کل به خیر گذشت و فعلا سالم به مقصد رسیدیم

توی این شرایط کیری و درست لبِ جنگ، منی که تا حالا توی یه روز بیشتر از دو ساعت پشت فرمون نبودم، قراره سه شب بزنم به جاده؛ از تهران برم کرمان‌. متاسفانه برای پشیمون شدن و خیلی دیر شده و الان هم از شدت استرس خوابم نمیبره.

https://t.co/CkzM1rxy8m

ما از صفر شروع نکردیم ، از باخت شروع کردیم ….

یه شب لیترالی مغز یک انسان بدون جراحی از جمجه ش خارج میشه کف خیابون و فرداش هنوز افتاب طلوع میکنه زندگی یه جوک خیلی وحشتناکه.

امروز برای من خیلی روز مهمیه. امروز سالگرد بزرگ‌ترین شکست، ناکامی، حسرت، تروما، اشتباه و شروع غریبه شدن مهم‌ترین آدم زندگی‌مه.