جنگ پر از تحقیره ولی قطع کردن اینترنت تو جنگ یه لول عجیبی از تحقیره.

عامل همه اینا جمهوری اسلامیه. عامل همه‌ی بدبختیا این حکومته. نه اونی که طرفدار جنگه. نه اونی که اصلاح طلبه. نه هیچ کسی از مردم چه خارج و چه داخل. فقط جمهوری اسلامیه که زندگی رو ازمون گرفته.

یه عمره دارین زندگی ما رو میگایین. نه بچگی فهمیدیم نه جوونی. جسم و روان‌مون از بین رفته. آینده‌مون از بین رفته. زندگی‌مون رو لیترالی به خاک سیاه نشوندین. چی می‌خواین آخه که ول نمی‌کنین؟ تسلیم بشین کسکشا. دست از سرمون بردارین. به خاک سیاه نشستنتون رو ببینیم ایشالا.

دوستان می‌دونید که به حرف ما جنگ نشده دیگه؟

از دیشب بدنم یه جوری آروم شده که انگار آرام‌بخش خورده‌م. انگار یه کوه از روی قفسه سینه‌م برداشته شده. و اون تنشن توی بدنم تا وقتی که نرفته بود متوجهش نبودم. همه‌ی این سال‌ها همه‌مون از نفس کشیدن این آدم اذیت بودیم. حتی صدای انفجارها هم از صبح آرامشم رو ذره‌ای تکون نداده.

تصویر صورت کیان از جلو چشمم نمی‌ره هر لحظه که خوشحالی می‌کنم.

امشب همه ایرانی‌ها مجازند مسواک نزنن

عکس جنازه‌ش رو می‌خوام ببینم.

"جنگ‌طلب" هم جالبه. کدوم کسخلی طلب جنگ می‌کنه آخه مگر اینکه اون رو بهتر از کثافتی که توش هست بدونه؟ بعد چرا الان دارین به "جنگ‌طلب"ها بد و بیراه می‌گین؟ هنوزم به‌نظرتون فحش رو نباید به آخوند بدیم؟ ژست خر دانا رو بذارین کنار و بیاین بپذیریم خیلی وقته راه برگشتی وجود نداره.

برای انجام کارام عجله ندارم ولی کارامم منظم انجام می‌دم. همه چیزایی که همیشه به گیر میخوردن خیلی آسون دارن رد می‌شن. چند روز پیش فکر کردم احتمالا تجربه آگاهی توی لحظه مرگ هم همین شکلیه. میترسی، نمیخوای، ولی می‌دونی قطعیه و این لحظه که بگذره دیگه تمومه.

وضعیت اینجوریه که بعد چهار سال کیر خوردن در پروسه‌ی مهاجرت، ویزام اومده و باید تنها ول کنم همه‌چی رو برم وسط این روزای حساس. هم دلم میخواد جنگ بشه و نتونم برم. هم دلم می‌خواد بعد اینهمه تلاش حالا که شده، برم. ولی آرزو می‌کنم که نرم. منتظرم آخر هفته‌ی آمریکا تموم بشه بلیط بخرم.

جوری که مسیح علینژاد چسبیده به اصل مطلب واقعا تحسین برانگیزه. بقیه‌مون (من جمله خود من) گاهی انقدر درگیر راست و چپ می‌شیم که از هدف اصلی دور می‌شیم.

واقعا در این شرایط هیچ اهمیتی نداره کی نماینده‌ی توئه و پشت کی وایمیستی برای "گذار". مهم اینه که قدرت دست هیتلره. و جهان به رسمیت نمی‌شناسه ما داریم توی آشویتس زندگی می‌کنیم. تمرکزت رو بذار روی بلند کردن صدات برای کسی که رنجت رو به رسمیت نمی‌شناسه جای اینکه به بغل‌دستیت فحش بدی.

به‌نظرم دیگه دعواها و خط‌ونشون کشیدنا و فرو کردن نظراتتون به عنوان نظر درست و دیس کردن‌‌هاتون و هر گهی که دارین میخورین وسط توییتر و اینستاگرام تبدیل به نویزهایی شده که محتوای اصلی رو کم‌کم محو می‌کنه.

دیگه کم‌کم دوباره داریم می‌رسیم به اونجا که شاهد پرت و پلا شدن عزیزان ساکن خارج و نظرات و دغدغه‌های شکمی‌شون هستیم.

هربار فقط می‌فهمی چاهه چقدر می‌تونه عمیق‌تر بشه. جدی چجوری دیگه میشه از این چاه بیرون اومد یا توش زنده موند؟ چجوری میشه حتی بهش فکر کرد؟

شما با یه نگاه به این عکس، بدون اینکه هیچ عکس و فیلم دیگه‌ای دیده باشین، می‌تونید بفهمید که هر چیزی می‌تونه از زندگی امروز یه ایرانی کمتر وحشتناک باشه.

شما اگه هدفت جلوگیری از جنایت و نابودی جنایتکار و نجات جون یه ملت که درگیر کشتار و فقر و خفقان و بدبختیه باشه، می‌فهمی دعوا سر پرچم و دموکراسی و هشتگ و رهبر و هر کوفتی اضافیه. هرکی هدفش اینه و داره براش تلاش میکنه من پشتش وایمیستم فارغ از اینکه چقدر مواضعمون به هم ربط داره.

به‌نظرم توی شرایطی که جنایت به این بزرگی اتفاق افتاده، جنایتکار ۵۰ ساله که در قدرته و در قدرت باقی مونده و خواهد موند، صحبت از هر چیزی غیر از از نابودی جنایتکار و گرفتن قدرت ازش و نجات جون مردم، بیهوده و زشت و از سر شکم‌سیریه.

آبو چرا قطع می‌کنی کسکش؟ تو این زندگی نمیشه حتی آزادانه رید.