چرا شماها انقد از یه رابطه پایدار فراری هستین، من به شخصه خیلی دوست دارم فقط یکی باشه و باهم یه زندگی بسازیم، صبح اولین نفریکه میبینم اون باشه، عصر با ذوق دیدن همدیگه بیایم خونه و با ذوق آشپزی کنم، باهم مسافرت بریم و کلی خاطره قشنگ بسازیم ولی حیف که نیس....

هر سکانسی که تو فیلما و سریالا باهاش گریه کرده بودم و فکر میکردم فقط تو فیلماس، الان بدترشو دارم میبینم که واقعی هستن، چجوری باید آدم به زنده بودن ادامه بده بعد از دیدن همه اینا!

وصل شدن اینترنت بعد از ۲ هفته فقط حجم بزرگی از غم و افسردگی رو قراره به همراه بیاره.

آدم نمیدونه برا سالگردا غصه بخوره یا برا گل هایی که دارن پرپر میشن خون گریه کنه، از هر نفسی که میکشیم شرمنده ایم.

چیه این امید که آدم رو به زندگی و ادامه دادن وصل میکنه.

جالبه اوناییکه همیشه کف تایم لاین بودن، این چند وقت یا کلا نیستن یا پرایوت کردن اکانتاشونو، دلیران شجاع:)))

شما اگه بدونین ما ترک ها با چه زبان نفهم هایی داریم سروکله میزنیم برای ایران دوستیمون هیچوقت ما ترک ها رو شماتت نمیکردین.

از کی تا حالا خواننده ها به فکر مردم ایران بودن که کنسرت هاشونو بخاطر مردم کنسل کردن!

چه سالگردهایی اسماعیل، دلمون خون میشه مثل روز اول.

تو اینروزا تنها ترکی که میتونم از همزبان بودن باهاش سرم بالا باشه، علی دایی هستش، بجز اونا دچار شرم نیابتیم.

میخوام برم به همه ایناییکه ایران خشک رو بغل کردن بگم وااااااو چه شجاع، احمق های شجاع.

نه میتونن جنس بخرن و نه میتونن جنس بفروشن، هیچکس هم حساب نمیده، همین یه تولیدی ما فلج شده و به زودی قراره تعطیل بشه.

یعنی احتمال اینکه قحطی در راه باشه هس؟

این مردم چشونه واقعا، باز همه ریختن تو فروشگاه ها و هرچی روغن بوده خریدن، آدم از اینهمه نادانی انگشت به دهن میمونه.

کاش یکی باشه لحظه هاییکه نا‌امید میشم، یه تلنگر بهم بزنه که دووم بیار، ما هم خوشبختی رو تجربه میکنیم تو این خاک.

اونکه تا الان نفهمیده، واقعا نفهمه.

چیه این ایرانی بودن که نصف شب از خواب میپریم باید اخبار چک کنیم....

آدم اینروزا همش یاد اونایی که نیستن میفته و با خودش میگه کاش بودی و میدیدی....

خاله‌م زنگ زده که یه فرصت پیدا کردی پاشو بیا تهران، گفتم منتظر بهترین فرصتم که با حال خوب بیام:)))

بعضیا واقعا عقل ندارن و با جهالتشون آدم رو به مرز جنون میرسونن، بمیرید با این نادانیتون.

زبانم قاصره از حس هایی که دارم تجربه میکنم و میزان شرمی که دارم در قبال هموطنانم.