خب دیگه ازتون خداحافظی می‌کنم. باید چندین روزی سکوت کنم تا تاریخ برگشتم قابل شناسایی نباشه. زندگی بهتر حق شما و همه‌ی‌ ما هست و خواهد بود. پس احساس گناه نکنید. این بیرون کارهای زیادی ازتون برمیاد. روی همون‌ها تمرکز کنید و خودتونو سرزنش نکنید. شما مقصر این جنایت‌ها نیستید. ❤️

چون جمعه شب صحنه‌هایی در خیابان دیدیم و در سراسر کشور دیده شد که نشون میداد برای wipe outکردن اومدن نه فقط سرکوب اعتراض. طوری بکشید که چیزی نمونه که فردا بیان. همزمان صدا‌و‌سیما از برچسب‌های مختلف محارب، تروریست و مخل امنیت استفاده می‌کنه. قصد برای اعدام و پاک‌سازی به همون جدیته.

بالاخره در یک گزارش از واژه‌ی‌ درست برای توصیف استفاده شد. «نسل‌کشی» حکومت.

روزنامه ساندی‌تایمز به گزارشی تازه از پزشکان داخل ایران دست یافته است که بر اساس آن طی دو روز از انقلاب ملی ایرانیان، دست‌کم ۱۶ هزار و ۵۰۰ تا ۱۸ هزار معترض کشته و ۳۳۰ هزار تا ۳۶۰ هزار نفر مجروح شده‌اند. کودکان و زنان باردار نیز در میان قربانیان بودند و گمان می‌رود بیشتر قربانیان

«یادت باشه اون‌ها “باید” هربار پیروز بشن. ولی ما، ما فقط کافیه یکبار پیروز بشیم.»

من مطمئن شدم که ما دست بر نمی‌داریم. کسی که 98 رو دیده، ۱۴۰۱ رو دیده این پیام رو خونده و‌ میاد بیرون «ایرانی می‌میرد ذلت نمی‌پذیرد» رو زندگی کرده. مطمئنم که مبارزه تموم‌ نمیشه نگرانیم اینه که خودمون تموم شیم. تنها و بدون کمک در برابر این اهریمن‌ها انقدر بمیریم که تموم شیم.

همه‌ی دوستانیم که جمعه شب شیفت بودن در شهرهای مختلف از عدم وجود آسیب با ساچمه در جمعه میگن. بر خلاف پنج‌شنبه جمعه‌شب از همون اول با تیر جنگی شروع کرد‌ن.

تخمین من هم بالای بیست سی هزار نفره. شاید هم خیلی بالاتر. در کوچکترین شهرها و کوچک‌ترین درمانگاه‌ها میانگین ۱۰ نفر به بالا کشته داشتیم. بی‌نام‌نشان‌ها که می‌ماندند رو پلیس هم نمیومد ببره تا ساعت‌ها. می‌گفت بذارید باشه جنازه تو‌ خیابون پره اول اینا رو باید برداریم.

جسد بیمار هنوز بیماره. و پزشک باید best interest اش رو در نظر بگیره. فکر می‌کردم این‌ها دغدغه‌ی پزشک‌‌‌قانونی‌‌هاست تا جسد رو به کمترین میزان ممکن برش بدن. نه ما که فکر کنیم گردنبند خونین شیروخورشید را دور از دوربین‌ها از گردن بیمار جدا کنیم یا نه.🖤

دلم نمی‌خواد حرف بزنم وقتی بقیه نمی‌تونن. هر چه فیلم و تصویر گرفته بودم فرستادم‌. دیده‌ها رو هم روایت کردم. همه‌ی آماری که از مراکز درمانی داشتم دادم. فقط به عقربه‌ها نگاه می‌کنم کارم زودتر تموم شه و برگردم. برگردم. برگردم.

هنوز زنده‌م.

تو این شهر اوایل آدرس می‌گرفتم‌ گم می‌شدم. هیچ‌کس اسم خیابون‌ و‌ میدون‌ها رو نمی‌‌گه. همون اسامی قبل ۵۷ برقرارن. حتی برای تازه‌تأسیس‌‌ها هم اسم شهدا رو‌ نپذیرفتن و اسامی دیگری باب کردند. مردمش «جاویدشاه» نمی‌گفتن تعجب می‌کردم. به گلوی من نمیفته گفتنش ولی میرم کنارشون که گوش بدم.

اون لحظه‌‌هایی که سرکوب وحشیانه داره اتفاق میفته حفظ جون و امنیت و فرارکردن از ویدیوگرفتن مهمتره. این‌ها که شادی پیروزی رو پیش پیش شروع کرده‌ند فقط ساده‌‌لوح نیستن، ویدیوبین‌های زیر پتو هستند. ‌پشت هم پیروزی‌های چنددقیقه‌ای نبردهای خیابانی چندساعته رو نگاه‌کردن توهم پیروزی میاره.

شادی و‌ احساس پیروزی، قبل از پیروزی بی‌معنی است. ما درس‌هامون رو از سال‌های قبل گرفتیم.

چس مثقال خیابونه تو این شهر برای استفاده مطلوب از برودت هوا اونم سر و تهشو‌ می‌بندن میگن بنداز از اون یکی خیابون برو که راحت‌تر مردم رو سرکوب‌ کنن. علاوه بر جنگ اصلی یک جنگ جاپارک و یک جنگ پیداکردن دوباره‌‌ی‌ ماشین دارم که با این دست‌فرمون و این حافظه قطعاً تلفات می‌دم.

سال ۸۸ من رو رسماً حبس خانگی کردند بعضی روزها. که هیچ‌وقت نه یادم میره نه می‌بخشم.🚬

بین پدرمادر نگران و پدرمادری که آدم رو از حقش محروم می‌کنه مرزی هست. حق اعتراض جزو حقوق بشره و کودکان هم این حق رو دارن. نباید و نمی‌تونیم این حق رو از بچه‌های زیر ۱۸ سال بگیریم. ولی بچه‌ن اینا. بهتره تنها نیان جلوی ضحاکی که حق زندگیمونم به رسمیت نمی‌شناسه.

تهش هرچی شد یا نشد امسال عید زنده باشم می‌رم آبدانان. کبیرکوه و این مردم قشنگش رو ببینم. چند شبم ملک‌شاهی می‌مونم.

یکی از بامزه ترین اتفاقاتی که ممکن هست بیوفته اینه که امریکایی ها چهارتا ساختمون رو توی تهران بزنند و 65 درصد کشته های یگان ویژه عراقی باشند.

ویدیوی آبدانان تقدیم به علی مطهری.