شما بزنی ایران‌اینترنشنال، فقط کارای اداریِ انتقال قدرت مونده. بزنی شبکه خبر، نتانیاهو خودش رو به پاسگاه کمال‌آباد معرفی کرده. بزنی بی‌بی‌سی هم بازپخشه.

برعکس آن‌ها که بر طبلِ شکستِ مبارزه می‌کوبند تا شخص و ایده‌ای «فوری» را به ما قالب کنند، من معتقدم که ما از زن‌زندگی‌آزادی به این‌سو، در تبیین خواسته‌ها خود صریح و سریع و خلاق بوده‌ایم. کشتار دی‌ماه اگرچه فاجعه‌ای وحشتناک است ولی قطعا ما را صریح‌تر و حق‌به‌جانب‌تر خواهد کرد.

تاکنون مردم‌های دوره‌های مختلف، یک ایده یا شخص را برگزیده‌اند و بعد خود را با اِعمال آن ایده، یا اَعمالِ آن شخص تنظیم کرده‌اند. ولی یک‌بار هم که شده باید نترسیم و صراحتاً بگوییم «ما چه می‌خواهیم؟» که اتفاقاً مدعیان رهبری خودشان را با خواسته‌های ما تنظیم کنند.

حتا اگر در مواردی، «این» و «آن» هر دو بار مثبت داشته باشند، دموکراسی «یا»ی میانِ این و آن را منفجر می‌کند. بنابر این، ما «استقلال» را فدای سپارشِ آزادی به قیّم نمی‌کنیم، و «آزادی» را فدای استقلالِ اجباری، نخواهیم کرد. #از_دموکراسی_بگو

دموکراسی یعنی نفیِ صغارت. چرا که صغیر، کاری جز مشروعیت‌بخشی به قیّم ندارد. صغیر باید دائماً میانِ دوقطبی‌های کاذب مانند «خامنه‌ای/ترامپ»، «ج.ا/پهلوی» و «شیعه‌گری/صهیونیسم» انتخاب کند. دموکراسی یعنی گفتنِ «نه این و نه آن» به تمامیت‌خواهی که «این» را برابر «آن» می‌گذارد.

دموکراسی یعنی تلاش برای یافتنِ راهی که ما را از وضعیت‌های تراژیک رها سازد؛ چون خروج از وضعیت تراژیک، با دستِ پاک ممکن نیست! دموکراسی یعنی فراتر رفتن از دوگانه‌های تحمیلی؛ و تن ندادن به «انتخاب‌های اجباری». دموکراسی یعنی من در زمین‌های از پیش طراحی ‌شده طفیلی و صغیر نباشم.🔻

به‌ قدری پروژهٔ «حذف همه جز پهلوی» را ادامه داده‌اند و به هرکس جز او تاخته‌اند که دیگر کسی روی زمین نمانده و حالا از فرطِ بیکاری و برای رفعِ ملال، رسیده‌اند به «حذفِ پپ گواردیولا از صحنهٔ سیاسیِ ایران!» فکر می‌کنم اگر این خبر به گوش پپ برسد، دوباره در رختکن خودزنی کند.

من در تجاوز نظامیِ امریکا به خاکِ ایران، صدای اعتراضم به استبداد دینی را بازنمی‌یابم؛ و هیچ افق مشترکی با دشمن خارجی ندارم. همچنین نگران مصادرهٔ «مخالفتم با دخالت خارجی» توسط حکومت ایران نیستم؛ چرا که با این منطق، مصادرهٔ «سکوتم در برابرِ تجاوز» را تقدیم تجاوزگرِ خارجی کرده‌ام.

همانطور که ج.ا فهمید نمی‌توان انقلاب را «صادر» کرد، مردم هم باید بفهمند که نمی‌توان دموکراسی را «وارد» کرد. دموکراسی یک کالای ساختِ داخل است.

میرحسین موسوی از مجموعِ سلطنت‌طلبانِ تاریخِ بشر، بیشتر هزینه داده است. #نابهنگام

۳.در پیِ نفرتی که استبداد دینی در نیم‌قرن گذشته با کشتار و سرکوب و ناکارآمدی تولید کرده، درصد قابل توجهی از مردم را به «فقط این‌ها بروند؛ حالا هرجور!» رسانده است. این استیصالِ محض، سوخت و انرژی ظهور فاشیسم را تأمین خواهد کرد. آری، فاشیسم همواره همین‌قدر مشروع وارد می‌شود!

۲.آنها که تاب این ناپیدایی را ندارند، به آغوشِ تنها آینده‌نمای این‌ روزها پناه برده‌اند؛ به آغوشِ فاشیسم! و این ذوق و شوق و ثانیه‌شماری برای حملهٔ ترامپ به ایران، نه از سرِ امید که از وحشت و استیصال است. به‌قول نیچه: انسان ترجیح می‌دهد بجای هیچ‌چیز نخواستن، خودِ «هیچ» را بخواهد!

۱.سالها پیش استادی گفت «فاشیسم پشت در ایستاده!» و حالا این جمله مانند «دلارِ ۷۸تومنی» آرزوی ��ور ماست. چون فاشیسم دیگر پشت دروازه‌ها نیست؛ بلکه وارد اذهان شده و هیچ بدیلی هم برای پس راندنِ آن در میدان عمل به چشم نمی‌خورد. آینده از همیشه ناپیداتر شده و غباری غلیظ آن را پوشانده است.

مرگ بر ستمگر چه شاه باشه چه رهبر #زن_زندگی_آزادی

تا پایان این فاجعهٔ هولناک و غیرقابل باور در #غزه، این عکس، آخرین توییت من است.

بازگشت صدیقی به نمازجمعه، اگر هم «دهن‌کجی» باشد، «دهن‌کجی به مردم» نیست؛ نهایتاً لج‌بازیِ یک جناح کوچک با یک جناح کوچکِ دیگر است. ضمناً این لفظ «دهن‌کجی» برای مردمی که مستقیماً تحتِ سرکوب، ظلم، تجاوز، فساد، تبعیض، دزدی، تحقیر و کشتارِ حکومت‌اند، زیادی صورتی و گوگولی نیست؟

مردم چین، آزادی سیاسی را در ازای رفاه فروخته‌اند، مردم نومید امریکا ترامپ را منجی انگاشته‌اند، اروپائیان در ازای بقای اقتصادی، و یهودیان از ترسِ هولوکاست اجتماعی، چشم بر غزه بسته‌اند و ایرانیان چاره‌ای جز تحمل استبداد از ترسِ نابودی ندارند. گویا همه از وحشت در آغوش هم پریده‌اند.

پرسشِ «پس ملت‌ها کجا رفته‌اند؟» پاسخ هولناکی دارد: «آن‌ها عاملیت خود را به رویافروشان سپرده‌اند!» در جهانِ نئولیبرال، سطح مطالبهٔ و عقلانیتِ سوژه‌ها همین است که در رفتار دولت‌ها بالفعل شده؛ و ادامهٔ این معاملهٔ «تفویض آزادی در ازای لذت» به تفویض آزادی برای بقا می‌انجامد.

البته‌ که هدف نهایی اسرائیل از این کارهای کثیف در سوریه، تهران است. ولی هدف امریکا، رساندن پیکان تهدید به گردنِ چین خواهد بود. اگر جنگ دوباره به تهران برسد و چین و روسیه همچنان سکوت کنند و مقاومت تهران هم بشکند، روسیه با اروپا تنها می‌ماند، امریکا با چین، و اسرائیل با خاورمیانه.

اگر این مسئولیت پذیرفته نشود و همچنان در بر پاشنهٔ خودقربانی‌پنداری باز و بسته شود، سایهٔ بعدی، نه فقط تجمیع شرّ، که تجمیع شرِّ احمق خواهد بود.

خامنه‌ای سایهٔ ملت ایران است. او پژواک یک ناخودآگاه جمعی زخمی، و قرن‌ها سرکوب و تحقیر ایران توسط نظام سلطه است که با نزدیک کردن امر قدسی به کشور برای مقابله، (که فرق دارد با نزدیک شدن به امر قدسی) شرّ را احضار کرده. ملت تا مسئولیت بوجود آمدن این شرّ را نپذیرد، چرخه ادامه دارد.