موندن و درجا زدن، روح انسان رو فرسوده می‌کنه. وقتی می‌دونی باید بری اما تصمیم می‌گیری بمونی، ممکنه به چیزی تبدیل بشی که نمی‌خوای. خشونتی که از این فرسودگی میاد، آروم‌آروم همه‌ی اطرافت رو می‌گیره. #thebansheesofinisherin

فیلم درباره‌ی زنیه که وسط یک سفر عاشقانه، بی‌هیچ رد و نشونی ناپدید می‌شه و مردی که سال‌ها درگیر پیدا کردن حقیقته. ترس فیلم اما نه از اتفاق و جنایت، بلکه از ندانستن میاد. آیا میل انسان به دانستن حقیقت، اگر به نتیجه برسه، قراره اضطراب رو کمتر کنه یا خودِ نابودیه؟ #thevanishing

فیلم درباره ی زندگی بعد از فاجعه است. فاجعه‌ ‌ای که نمی‌بینیم، چون مهم بعد از آن است. اینکه چه چیزی از ما باقی می‌ماند. ما نه آدم‌های گذشته ایم و نه قرار است در آینده اینطور بمانیم. فیلم تصویر میان این دو دوره است. جایی که انگار هویتی تازه برای عبور از آن میگیریم. #Mirrorsno3

ویدیوی بنی اولین فیلمی بود که در جوانی از هانکه دیدم و شروع علاقه‌م به این کارگردان. بنی ویدیوی کشته شدن یک خوک رو بارها می بینه، تا جایی که مرز بین دیدن و انجام دادن از بین میره. این دیدن، بنی رو تا حدی از خونسردی می بره که حتی از سر خشم نمی کشه بلکه می کشه تا ببینه چی میشه

این فیلم راجع به داستانی عاشقانه نیست، بلکه درست مثل اسمش همه چیز در حال و هوای عاشقیه. حال و هوایی که در تمام نگاه‌ها، فضاها، کوچه‌ها، راهروها و سکوت‌ها حس میشه اما هرگز به یک داستان عاشقانه تبدیل نمیشه. #inthemoodforlove

داستان زنی که در آستانه‌ی آلزایمر و فراموشی کلمات، در کلاس شعرنویسی ثبت‌نام میکنه. او در تلاشه که با دیدن زیبایی‌های جهان بالاخره الهام خودش رو برای نوشتن شعر پیدا کنه اما چطور میشه در جهانی از بی‌عدالتی و سیاهی و رنج، راجع به زیبایی شعر گفت؟ #poetry

فیلم لطیفی که با قرار دادن شخصیت‌ها در مرز واقعیت و خیال، گذشته و حال در پی انتقال احساس درونی آنها از عشق، تنهایی، ترس‌ و رنج است. دیدنش تجربه‌ی خیلی دلچسبیه. #allofusstrangers

جذاب‌ترین سریال کوتاهی که دیدم قطعا پاتریک ملروز بوده. سریالی در رابطه با تروماهای کودکی، اعتیاد و تلاش برای رهایی از آنها. بندیکت کامبربچ این آشفتگی رو به بهترین شکل ممکن بازی کرده. #patrickmelrose

همه چیز با نخی نامرئی به هم وصل شدن و مثل ساعت کار می‌کنن و به هم زدن هر جزء کوچکی مثل ضربه زدن به یک دومینوئه. آغاز فروپاشی او همین‌قدر ساده و با یک ضربه‌ی کوچک اتفاق می‌افته اما ایراد اصلی ضربه‌ای نیست که وارد شده بلکه نظمی است که برای او به عنوان یک زن چیده شده.

این فیلم در نظرسنجی معتبر Sight & Sound در سال ۲۰۲۲ به‌عنوان بهترین فیلم تمام دوران انتخاب شد. در ژان دیلمن هیچ چیز اتفاقی نیست همه‌ی جزئیات اهمیت دارند و با دقت کنار هم قرار گرفتن و نظم غیرقابل تغییری رو تشکیل دادن برای روزمرگی ژان.

فیلم راجع به زنانی است که گرفتار شده‌ و مورد استثمار یک شخص قرار گرفته‌اند. استثمار با روزمرگی آن‌ها گره خورده و هر صبح از نو آغاز می‌شود. هنوز رویاهایی در سر دارند اما امید نه. به پایان هم امیدی نیست، نقطه‌ای که فکر می‌کنی پایان این رنج‌ است در واقع آغازی برای رنج‌های بعدی است.

در این فیلم بدبختی یک اتفاق نیست، یک وضعیت غیر قابل تغییره.آدم‌هایی که کاری نمی‌کنن، دست و پایی نمی‌زنن اما در دنیای بی‌روح مدرن، دائم در حال فرو رفتن هستن. روند پوچ زندگی، گناه‌ها و گذشته‌ی جمعی، در یک چرخه‌ی بی‌پایان در حال بلعیدن آدم‌ها است.

ترتیب فیلم‌های مورد علاقه‌م ممکنه طی سال‌ها تغییر کنه اما رتبه‌ی اول برای همیشه متعلق به جاده‌ی مالهالند لینچ خواهد بود. فیلم شبیه یه خواب عجیب و غریبه و تجربه‌ی دیدن اون شبیه احساس مبهمیه که از یادآوری تکه تکه‌ی خواب بعد از بیدار شدن داری. #mulhollanddrive

اتان هاوک انگار همون جسی سه‌گانه‌ی before بود، این‌بار سال‌های سال بعد...پیرتر و غمگین‌تر.لینکلیتر شاید از معدود کارگردان‌هایی باشه که بتونه اینقدر حرف بزنه اما تو خسته نشی و حتی دلت بخواد وسط اون بار بین آدم‌ها نشسته باشی و با هارت معاشرت کنی. #BlueMoon

بوگونیا جذابه و تو رو وارد کابوسی می‌کنه از اضطراب جهان مدرن، فروپاشی روانی و شک دائمی به قدرت‌هایی که در حال نابودی زندگی انسان و طبیعت هستند اما من لانتیموس رو قبل از این سه فیلم آخر بیشتر دوست داشتم. تجربه‌‌ای مثل دندان نیش یا کشتن گوزن مقدس برای من خیلی جذاب‌تره. #bugonia

این لحظه برای من یکی از سخت‌ترین لحظه‌های زندگیم بوده...پر از خشم پر از تنهایی پر از استیصال...حاضرم بمیرم اما دوباره تجربه‌ش نکنم.

#روز_جهانی_مبارزه_با_خشونت_علیه_زنان

در این فیلم زنانی که سال‌ها از طرف مردان روستا در خواب مورد تجاوز قرار گرفته‌اند گرد هم می‌‌آن تا تصمیم بگیرن که بهتر است بمانند،بجنگند یا ترک کنند. گفتگو در جامعه‌ای که سکوت را تحمیل میکند یک عمل اعتراضی است و رهایی از خشونت سیستماتیک گاهی با صدای "نه" جمعی زنان اتفاق میافته.

این تئاتر رو به عنوان یک کلاس بازیگری از اندرو اسکات ببینید. اون در این تئاتر فقط به جای تمام شخصیت‌ها بازی نمی‌کنه بلکه جهان‌های مختلفی خلق می‌کنه و تمام خشم، تلخی،تنهایی و احساسات اون‌ها رو در یک بدن به تماشایی‌ترین شکل ممکن به نمایش میذاره.

هیچ وقت آدم رو ناامید نمیکنه این پارک چان ووک...در یک کلمه عالی... #No_Other_Choice