اون روزی که گفتن‌ مجیدرضا رهنورد رو ببریم تو تلویزیون وصیت‌نامه‌ اش رو بخونه، فکر کردن خیلی فکر بکری کردن...

تنها چیزی که باعث شد بعد یه مدت بیام توییتر و توییت بزنم"🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷"

اندوهگینم عزیز من، به سوگ وطنی نشسته ام که هزار پاره در آغوش تاریخ افتاده است...

کاش وصل نمیشدم...🖤💔

امیدوارم به اندازه تمام اشک هایی که از نگرانی ریختیم، اشک شوق بریزیم...

تو تاریخ بنویسید: کسایی که داوطلبانه میرفتن جلوی گلوله، بیشتر از بقیه رویای زندگی کردن داشتن...

نه مرگ آنقدر تلخ است نه زندگی آنقدر شیرین، که انسان برای این دو شرفش را بدهد...

شمارو نمیدونم ولی این روزا نمیشه هم ایرانی بود، هم بی تفاوت بود، هم درس خوند، باور کن نمیشه...

رها میشم در آغوشت یه روز آزادِ آزاد، امید رو مادری با نام وطن یاد ما داد...

سال ها بعد که مشتی خاک از سرزمینت شدی، باران که میزند بویی به مشام خواهد رسید؛ کاش بوی عشق به وطن بلند شود، نه خیانت و ذلت...

توى تاريخ مثلا می خونديم يه حكومت كلا ۶۰ سال دووم اورد ومى گفتیم عه چقدر کم، هيچوقت به اين فكر نكرديم كه اون ۶۰ سال زندگی وجوونى يه سرى آدم بود كه نابود شد...

در جنگ شرف، بی طرف بی شرف است...

لباس های زیبا بپوشید، عطر بزنید و آراسته باشید، آزادی خبر نمیکند...

نمیدونم، ولی مطمعنم بخشی از وجودم همیشه بابتش ناراحت میمونه...

تو لیلی نبودی، من الکی مجنونت شدم...

اصلیه چشای من بود، که اونطوری نگات میکرد...

بعضی وقتا تو براش آدم درستی هستی، ولی اون هنوز برای داشتن آدم درست آماده نیست...

و آخرسر، در هیاهوی مغزم فردی را کشتم که روزی بهترینم بود...

او هرگز متعلق به من نبود، فقط خیال مورد علاقه ام بود...

زدی شکوندی، دلی رو که خونت بود...