این روزها زندگی یه جوریه که هرکاری می‌کنم یه جایی ته ذهنم فکر می‌کنم شاید این آخرین بار باشه که این کار رو می‌کنم.

اگر بدن در معرض اضطراب شدید و طولانی و تروما و استرس مزمن قرار بگیره دچار Anhedonia میشه، یعنی قطع ارتباط با احساسات به عنوان مکانیزم دفاعی. اگه این روزا اگه به هیچ چیزی هیچ حسی ندارید بدونید که واکنش طبیعی مغز برای حفاظت از شماست. 🫂

باگ این دنیا اینه، آدمایی که میدوننن و می فهمن، با شک و یواش و کم حرف میزنن. هیجانی حرف نمیزنن. متاسفانه اغلب صدای بلند از مغزای خالیه. حرفای هیجانی احساساتی.

امروز قرار بود افتتاحیه نمایشگاهی باشه که برای کیوریشن اون خیلی زحمت کشیدم. چند ماه با علاقه و پیگیری با کلی هنرمند جوان و چند گالری روی این نمایشگاه کار کرده بودیم. الان که بهش فکر می‌کنم حس میکنم میلیون‌ها سال از کسی که قرار بود این نمایشگاه رو پیش ببره دورم.

کوتاه بیاید اعصابا خراب تر از اونه که بخواد سر دعوای بیهوده در مورد چنل بی و چی چی بیوتی فرسوده‌تر بشه.

ازش پرسیدم به نظرت جنگ میشه؟ حس‌وحال توی ایران چطوره؟ گفت: از حادثه لرزند به خود قصر نشینان ما خانه بدوشان غم سیلاب نداریم

چقدر بده که هر کسی که سعی میکنه از سطح خشم موجود در جامعه فراتر بره و نگاه جامع تری داشته باشه سریع محکوم میشه. امثال علی بندری که برای مخاطب ایرانی تولید دانش و اطلاعات میکنن، در خط مقدم مبارزه با رژیمن. این رژیم از جهل مردم تغذیه میکنه. #زن_زندگی_آزادی

در مورد علی بندری و کلی آدم دیگه که این روزا و روزهای آینده میخواید بهشون بپرید میخوام رُک بگم که: حیرت میکنم که هنوز نمی‌فهمید که وقتی دعوا و اعتراض به جای سمت درستش به جای دیگه می‌برید به نفع دشمن کار می‌کنید.

مشکلتون با علی بندری اینه که چرا گفته در مقابل هم کمتر رادیکال باشید و بهم برچسب نزنید، وگرنه نشست گفت هممون حالمون بده و حق داریم حال خوشی نداشته باشیم

به نظر من تنها مشکل حرف‌های علی‌بندری اینه که خیلی منطقیه و این روزها اکثر ایرونی‌های مهاجر پذیرش حرف منطقی رو ندارن. دستشون به زورگوی اصلی نمیرسه و همدیگه رو پاره میکنن تا خشمشون رو خالی کنن.

کنار همه‌ی جنایت‌ها اینم بگذاریم که ۱۰ روز اول قطع اینترنت هوای تهران خیلی پاک بود. با اینکه خیلی روزها باد و بارون هم نبود. پیدا کردن ارتباط اینترنت و مازوت سوزی هم با خودتون.

لالم. نه زبان دارم، نه حوصله، نه بغض، نه اشک و نه امید. هیچ نیستم.

مرهم اگر نیستین،زخم نزنین. اگر کسی فروش آنلاین داره ازش خرید کنین. عروسک و ماتیک تا کلاس موسیقی. اگر کسی بخاطر فشار روحی نمیتونه ویدیویی رو ببینه بهش توهین نکنین.ترس و اضطراب دست آدم نیست.بعضی ها حتی توان دیدن جنازه عزیزشون رو ندارن. دست از گلوی هم بردارین.یادتون نره دشمن کیه.

از کسب‌وکارهای اینترنتی حمایت کنید نه اینکه به طرف فحش بدی چرا تبلیغ محصولت رو می‌کنی. تو این اوضاع فیلترنت واقعا یه سری مشاغل شاهرگشون زده شده.

مردم تحت فشار اقتصادی هستن، کار می‌کنن که بیشتر از این زیر بار قرض و بدهی غرق نشن. انقدر کسانی که فعالیت و تبلیغ می‌کنن، مخصوصا کسب‌وکارهای خانگی و کوچیک رو اذیت نکنید. خودشون به اندازه کافی در رنج هستن و عزادارن.

این مقاله‌ی کوتاه از زومیت در مورد قطعی اینترنت رو به دوستان خارج از ایران پیشنهاد میدم. https://t.co/kkVtxHry1P

https://t.co/QUFTMeTOK1

عملا دل و دماغ انجام هیچ کاری رو ندارم

فراموش نکنید که اینترنت وصل نشده. مایی که آنلاینیم هم شانس داریم که تونستیم بلاخره وصل بشیم. مثل شانسی که آوردیم و زنده‌ایم.