Οι όμορφοι άνθρωποι να ξέρετε..είναι φτιαγμένοι από συντρίμμια.

Εν αναμονή της πιο ελπιδοφόρας εποχής του χρόνου...

https://t.co/iRNyzXzyq0

“Εκπαίδευση είναι η βαθμιαία ανακάλυψη της άγνοιάς μας.” • Γουίλ Ντυράν •

Το άγγιγμα της σα γλυκιά νότα απ’ το αγαπημένο σου τραγούδι.

It's a shame when you realize that your fairytale picture of the world doesn't correspond to reality...

When people can't think for themselves they become a part of majority, incapability of thinking is hidden by opinion and perspectives of majority.

Η μεγαλύτερη εμπιστοσύνη που μπορεί να σου δείξει ένας άνθρωπος είναι να σου ανοίξει την καρδιά του

Κανονικά του Αγίου Βαλεντίνου θα έπρεπε να γιορτάζουν μόνο όσοι είναι τουλάχιστον ένα χρόνο μαζί, γιορτή των ερωτευ-μένων είναι, όχι των ερωτευ-φεύγων.

Όποιος βιάζεται χάνει τον χρόνο.

"Ένα λάθος που επαναλαμβάνεται περισσότερο από μία φορά είναι μιά απόφαση ." -Όσκαρ Ουάιλντ-

Είναι η στιγμή που το παιδί αναγνωρίζει πως μπορεί να αγαπά χωρίς να θυσιάζεται, να φροντίζει χωρίς να εξαφανίζεται. Να γίνεται ο άνθρωπος που δεν πρόλαβε να γίνει, επειδή για χρόνια έπρεπε να είναι κάτι άλλο: η τροφή, το στήριγμα κ το καταφύγιο της μητέρας του. Αυτά με Αγάπη!🤍

Να σταθεί όρθιος χωρίς να νιώθει ενοχή, χωρίς να νιώθει ότι εγκαταλείπει κάποιον. Η απελευθέρωση δεν είναι πράξη απόρριψης, είναι πράξη ψυχικής αυτογέννησης. Δεν είναι πράξη αχαριστίας αλλά μια πράξη ζωής. Είναι η στιγμή που το άτομο ξαναδιεκδικεί την εσωτερική του πατρίδα. >>

.. Να ανακτήσει το δικαίωμά του στη διαφορά, στον προσωπικό χώρο, στη δική του ταυτότητα. Να ξαναβρεί τα όριά του, το σώμα του, τη σκέψη του, τη δική του φωνή. Να μπορέσει να ξεχωρίσει που τελειώνει εκείνη κ πού αρχίζει ο ίδιος. >>

Ήταν σαν να είχε μεταφυτευτεί η ψυχή της μέσα του. Το «εγώ» του δεν είχε χώρο να ανασάνει. Κ έτσι, τώρα πια ενήλικας, αυτό που βαθιά μέσα του επιθυμεί είναι να λυθεί από τη συναισθηματική συγχώνευση. Να μπορέσει να νιώσει τον εαυτό του ως ξεχωριστό.. >>

Το παιδί, ενήλικας πλέον στο σώμα, αλλά κουρασμένο παιδί μέσα του, τη λυπόταν. Τη λυπόταν βαθιά, όπως λυπάται κανείς έναν άνθρωπο που πονά κ δεν ξέρει πώς να ζητήσει βοήθεια. Κ μέσα από τη λύπη άρχισε να μπερδεύει τις ανάγκες της με τις δικές του. >>

Έμαθε να νιώθει όπως εκείνη, να φοβάται όπως εκείνη, να σκέφτεται με τους δικούς της τρόμους κ τα δικά της φίλτρα. Η ταύτιση ήταν μια μορφή αγάπης, αλλά κ ένας μηχανισμός επιβίωσης. Όμως αυτή η ταύτιση είχε κόστος. Το παιδί δεν πρόλαβε να συναντήσει τον αληθινό του εαυτό. >>

Έτσι, τον κράτησε κοντά της με έναν τρόπο αόρατο αλλά δεσμευτικό.. Τον εμπόδιζε να πετάξει, ενώ ταυτόχρονα τον κατηγορούσε που δεν πετά. Το παιδί, από τη μεριά του, προκειμένου να επιβιώσει ψυχικά, έκανε αυτό που κάνουν όλα τα παιδιά. Ταυτίστηκε. >>

Το παιδί έγινε το «αντικείμενο-ανάγκη»της, όχι ένα ξεχωριστό υποκείμενο με δική του ψυχή. Αν τον άφηνε να φύγει, θα έπρεπε να αντικρίσει την αρχική ορφάνια π κουβαλούσε από τότε π ήταν η ίδια παιδί. Θα έπρεπε να νιώσει ξανά τον δικό της παραμελημένο εαυτό κ αυτό δεν ήταν επιλογή.

Σαν να χρειαζόταν η ανωριμότητά της μια έτοιμη ψυχή να στηριχθεί επάνω της, για να μην καταρρεύσει. Εκείνη δεν άντεχε την ανοχή του κενού, δεν μπορούσε να μείνει μόνη με τον εσωτερικό της πόνο. Κ έτσι κόλλησε επάνω στο παιδί της, ζητώντας από αυτό να γεμίσει τα δικά της κενά. >>

>>.. τη δική του ατομικότητα, αλλά για να τον χρησιμοποιήσει – ασυνείδητα – ως προέκταση του δικού της ελλείμματος. Το παιδί έγινε ο «ναρκισσιστικός καθρέφτης» της. Η επιβεβαίωση δλδ, ότι δεν είναι μόνη, η πηγή ζωτικότητας που ποτέ δεν έλαβε απ τους δικούς της γονείς. >>