İsmim Merve Özkorkmaz. 6 şubat Pazartesi sabahı deprem bölgesine ilk intikal eden ekipteki arama kurtarmacılardan biriyim. Bölgeden paylaştığım bir takım fotoğraf ve videolardan sonra yerli ve yabancı gazete ve kanallar günlerdir devamlı röportaj vermem istiyor ancak medyanın en

https://t.co/LPj8P8h9br

için bir proje he? Sizin yapacağınız işi. Nereye imza atıyosak, nereye kendimizi zincirliyosak, nerede her gün itaatsizlik yapıyosak; sivil toplumlarla, yerellerle bi haberleşebilir miyiz?

gördüm. Sazlıkların kıymeti nasıl anlatılır bilmiyorum. Kenarında otururken rengarenk parlayan kuşları, kurbağaları, su samurlarını, yılanları çok iyi biliyorum. Her gün duyduğum haberlerle duygusuzlaşmışken bu kadar tetiklenebilmek beni de şaşırttı. Sapanca Gölü'nü korumak

geliyordu. Bu kısmı hala acayip, öyle çok paralık bi ihale de değil ama savaş çıkaracak güçte. Henüz altındaki niyeti çözemedim, iyi bakmaya çalışıyor, kıyı şeridinde koşu yapıp bisiklete bineceğim günleri hayal ediyordum. Sonra projenin kapsadığı şeritte başlayan bu traşlamayı

İlk duyduğumda bu proje için çok heyecanlanmıştım. Sapanca Gölü kıyılarını kamunun kullanabilmesi için tüm özel mülklere girilecek, tüm kaçak yapılar ve iskeleler yıkılacaktı. Üstelik yıkılacak alanlar arasında yandaşların ticarethaneleri de varken bu proje kulağa bi acayip

Sapanca’nın Bungalov Çılgınlığı

hayatım var. İnanır mısın, öncekinden daha memnunum.

gıdalara bıraktı yerini. Tekrar eden ve hayatımı tehdit eden bağışıklık sorunlarım var. Sabahları 150g sebze yeme hakkım var, onu da marketten yiyorum. Ruhu iyileştirmek için bedeni eğip büken ve sindirimine organik gıdadan başka şey sokmayan halime göre daha sakin bir

ne ara bu kadar parayla bu kadar çaresiz oldunuz? Sofram için organik gıda aramayı birkaç sene önce bıraktım. Parası organik gıdaya yetenlere yetecek kadar organik gıda yetişmiyor bu ülkede. İyi gıda bulayım diye yaşadığım oksidatif sitres olması gerekenin 4000 katı pestisitli

"Peki biz şimdi ne yiycez!?" Asrın çaresizliği. Bu çaresizliğe kendinizi düşüren sizsiniz. Kendinizi tekelleşmiş gıda tedarikçilerine emanet ettiğiniz noktada bu aşırı alevli ama iki güne unutacağınız skandalları duymaya, hayal kırıklıklarına evet demiş oldunuz. Ya hakikaten,

temiz gıda üreten yerlerden düzenli tedarikler yapmalarına engel oldu. Acımayla karışık bi experience hub "Yaa çok tatlı bi üretici var sipariş verdim", "mahalleye çok tatlı bi salatacı açılmış, hemen denedim" fotoğraf çek, paylaş ve aldıklarını dolapta küflenene kadar unut.

doğru üretim için teşekkür etmeye izin vermeyen nüfus sayesinde çevremde temiz gıda üreten çok az kişi kaldı. Parasını düşünmeden harcayan bir kısmın sayısı ise kimse fark etmeden on milyonu geçti ama onların pek çoğunun da anlık deneyim/anlık haz üzerine kurdukları hayatları

Ekonomi ve güven sorunları yaşayan milyonlarca kişinin ülkesi Türkiye. Her şeyin en iyisini en ucuza almak isteyen bir nüfus var bu kalabalığın içinde. Bu talebini cebelleşen üreticiye yöneltip "ÜRÜNLERİN ÇOK PAHALI" diye ümüğünü sıkan, çünkü inşa olmuş güvensizliği güvenmeye ve

3 hafta sonra: Gece saat 4, evdeyim, bi sıcaklık var. Tuvalete gideyim bi bakay... FOŞŞ kurban bayramı. Fısss Soğuk ter baş dönmesi mide bulantısı. Kafası fena geldi. Sakin ol. İlkyardım bilgilerini hatırla. Gazlı bez çekmecede. Oraya sokulur mu? Sok yoksa yürüyemezsin kandan.

Rahimimde HPV sebepli kanser öncüsü lezyonların saptanması ilk kez 8 yıl önce oldu. İşsizdim, Bolu'da bisikletle geziyordum. Bizim mahallenin Sağlık Ocağı'na bi duyuru asmışlardı: 'Ücretsiz kanser taraması' diye. “Wow” dedim, “ücretsiz bir hizmet”. Neremdeki olası kansere

1 ay, 4 ülke, kötü yollarda 6000 km, karavanda pişirdiğim yemekler, yolda tanıştığım yerliler ve gezginler, her yerden çıkan değişik hayvanlar, kamyonetle offroad, parçalanan 3 lastik, ettiğim küfürler, yıldızlı geceler… Harika bir tek başına yolculuktu.

İyiye iyi, kötüye kötü diyebileceğimiz, bunu demenin korkusunu yenip vicdan rahatlığı ile tanışabileceğimiz, güzelliklerin bunları demeden gelmeyeceğini idrak edeceğimiz yeni bir yıl olsun.

Bugüne kadar kendi hakkımızı bile savunamadığımız zamanlarla yüzleşmek için bu yıl bir başlangıç olsun.

Yine de kimse susamadı, bu da hiçbir zaman ‘konuşmak’ olamadı. Gözümüz de ağzımız da kapanmasın ya. Uykusuz kalalım, korkudan titreyelim ama yeter ki görelim, konuşalım. Yargılayan, linç eden bir yerden demiyorum.

Kim öğretti bu ülkeye susmanın, tahammül ederek yaşamanın iyi olduğunu? Kim bunun bugüne kadar bir kez olsun faydasını gördü? Çünkü konuşmak, o kadar suskunluğun ardından hiçbir zaman sakin bir yerden gelemedi. O yüzden konuşmak tehlikeli, susmak en iyisi oldu.