İnsanın kalbine bırakılmış en ağır bomba, birini bildiğini sanıp aslında bilmediğini öğrenmek. Etrafındakilerini tanımadığını anladığı o an. Yıllarca emek verdiğin, yanında durduğun, içini açtığın kişi… Meğer tanıdığım kişi değilmiş. Sanki yıllarca yürüdüğüm yol birden

Ankara'dan Diyarbakır'a dönünce hissettiğim..

İnsan bazen en çok acıyan yerinden değişiyor. Sanki yara dediğimiz şey sadece bir kırık değil de içeri bir ışığın sızdığı bir çatlak gibi. Acı insanı iki yoldan birine götürüyor aslında. Ya kalbini kinle dolduruyor… ya da insanın içinde bir uyanış başlatıyor. Mizu’yu izlerken de

Kılıç sadece savaş aracı değildir. Hakikati batıldan ayıran idrak. Güzeli çirkinden ayıran anlayış.

Blue Eye Samurai.. Bir çırpıda kendisini izleten harika bir proje. Benzer yanlarımız var.. Mizu’nun trajedisi şu: O bir suç işlemedi. Ama varlığı suç sayıldı. İnsan bazen bir şey yaptığı için değil, sadece var olduğu için cezalandırılır.

Kızılayda kimsenin oruç tutmadığını görünce

Kadın Kral.. Muhteşem bir film, izlemenizi öneririm. Filmdeki kadınlar sadece savaşan figürler değil; hafızayı, topluluğu ve onuru taşıyan varlıklar gibi gösterilmiş. Yani savaşçı olmak burada kaba kuvvet değil; emaneti sırtlanabilmek anlamına geliyor. Ki toplumun her rolünde

Çok sert bir ahlak ve medeniyet eleştirisi. Film aslında şunu soruyor, Güç sende olsaydı sen farklı mı davranırdın?

Tarantino sinemasında yol çizgiseldir ama karakterin ahlaki yönü değil izleyicinin içsel yönünü belirtir.

Ankara Trafiği..

Film şunu haykırıyor, Terbiye edilmemiş iki ego bir araya gelirse aşk değil, mahşer kurulur. Kadın kontrolle, Adam kaçışla savaştı.. İkisi de teslim olmadı. Neden mi? Çünkü teslimiyet modern insan için zayıflık sayılır. Bu sadece evlilikte değil her ilişkide aynı. Peki biz

Mesele mücevher değil; mesele, insanın insana güvenemeyeceği bir dünyada ayakta kalıp kalamayacağı..

Tam benim ruh halim aslında. Bazen içimde tarif edemediğim bir his oluyor. Sanki bir şeylerin yolunda gitmediğini görüyorum. Dünyada da, insan ilişkilerinde de, kendi içimde de… Küçük bir çatlak gibi başlıyor ama ben o çatlağın büyüdüğünü hissediyorum. Acaba gerçekten ben mi

12 Maymun 🐒 filminde açılış ve kapanış sahnesi aynı mekandır. Zaman döngüsü..Kader burada yazılmış bir senaryo gibi değil aslında. Daha çok, insanın kendi geçmişiyle bağını koparamaması gibi. Ve son zamanda hep karşılaştığım şey.. Travma, hafıza ve korku… İnsan onlardan

Vanilla sky filmi can alıyor can.. Dikkat ederseniz filmin sonunda David gerçeğin acısını, rüyanın huzuruna tercih ediyor.. Bu, modern insan için radikal bir karardır. Çünkü biz genelde neyi seçeriz? Elbette konforu, filtreyi ve sahte mutluluğu seçeriz. En güzel mesajıdır şu film

Bu kadar güzel bir serinin böyle berbat edildiğini görmedim. Berbat ne, berbat ötesi.

Hayatımın en trajik yönü bu filmle ortaya çıktı. Kendi kendimi manipüle ettiğimi bilmeden, bilinçli bir şekilde kendimi manipüle ettiğimi gördüm.

Polaroid fotoğraflar… Anlık hakikatler. Ama altına yazılan not, hakikati değiştiriyor. Gerçek değişmiyor belki. Ama yorumu değişiyor. Ve her zamanki gibi insan, yoruma inanmayı gerçeğe tercih ediyor.

Filmin tersten akması tesadüf değil. Zaman burada lineer değil, bilinç gibi çalışıyor. İnsan da hayatı böyle yaşamıyor mu? Sonuçları görüp sebepleri unutuyoruz.

Momento.. Bu film bir polisiye değil. Bu film, insanın kendini kandırma kapasitesi üzerine bir deney bence. Hafıza sadece hatırlamak değildir. Hafıza, kim olduğunu seçmektir. Film bana şunu soruyor, Ya sen de kendi hayatında işine gelen kısmı hatırlıyorsan?