نگاه میلاد‌ حسن‌‌‌زاده روی تخت بیمارستان، به دردِ مرگ‌باری که داره می‌کشه قفل نیست؛ از هر چیزی که قابل حس‌‌کردنه رها و به خلا خیره شده، به نیستیِ مطلق. با دیدنش، غم تمام وجودمو می‌گیره ولی خشمه که به سرعت ته‌نشین میشه. خشمی که بعد از نیکا نمی‌دونستم می‌تونه ژرف‌تر هم بشه.

https://t.co/YbPc7MwIXU

https://t.co/VUlRf8mzLx

وقتی بدن بی‌جون کسی رو می‌بینی که توسط جمهوری اسلامی به قتل رسیده، یه چیزی تو وجودت برای همیشه عوض میشه. حتی اگر اون شخص رو از نزدیک نشناسی، یه اتفاق غیرقابل بازگشت رخ می‌ده که درکت از زمان و مکان رو کاملا دگرگون می‌کنه؛ قوانین فیزیک جدیدی برای جهان اطرافت تعریف می‌شه. حضور داری،

“Sadly, my lord, I never forget a thing.”

هر کاری که سوخت بقای آخوند نیست و به زنده‌ موندن شما کمک می‌کنه، انجام بدین. نذارین به هیچ شکلی شما رو بابت جنگیدن برای زندگی وادار به عذرخواهی کنن. برای کشیدن هوا به ریه‌هاتون وقتی دارین تو چنگ دمنتورهای مکنده‌ حیات تقلا می‌کنین، به هیچ‌کس بدهکار نیستین.

وقتی تا خرخره تو پوچ‌گرایی بچه‌شیعه غرق شدی و می‌خوای بقیه رو هم با خودت بکشی تو باتلاق. ��قا رضا نباشید بچه‌ها.

تنهایی باشکوهت رو تا همیشه یادمه، کیان.

هربار سکانس پایانی پرواز بر فراز آشیانه فاخته رو می‌بینم که چیف از تیمارستان فرار می‌کنه و تو افقِ صبح‌گاهی محو می‌شه، این پست کیان حسینی میاد جلو چشمم و حسرت همیشگیم برای آزادیش زنده می‌شه.

If Petyr Baelish, the ultimate habitual liar, were on X, this would definitely be one of his accounts.

Propaganda from Iran’s Islamic regime is being systematically fed into Wikipedia’s content pipeline, shaping how one of the bloodiest two-day massacres in modern history is presented to the outside world and distorting the global narrative.

هیچ برام مهم نیست که یه لپتون خایه کسیه که خودش عامل کشتار ۶۷ بوده، یه لپ دیگتون خایه کسی که اسپانسرش ابرآروانه، فقط چون میان حرفای قشنگ میزنن براتون که یه دیقه حالتون بهتر میشه. احساس زرنگی و دانش هم دارید نسبت به بقیه. هیچ برام مهم نیستید دیگه.

بماند که زیرنویس خارجی زباله‌اش از دیالوگ‌های فارسیِ فیکش منطقی‌تر بود و بوی گندش کمتر تو ذوق می‌زد و مخاطب با اطلاعاتیِ پا قشنگش همزادپنداری بیش‌تری می‌تونست داشته باشه تا بقیه اون شخصیت‌های مثلا زخم‌خورده از جمهوری اسلامی. از فریم اول تا آخر چرت محض در همه ابعاد و زوایا.

یه کن پرت کردن جلو جعفر پناهیِ پاپت بابت اون زباله تصویریِ فاقد هرگونه ارزش هنری و محتوایی که با کپی مضحکش از دوشیزه و مرگِ پولانسکی ساخت و حالا آب دهنش راه افتاده برا مانیفست نشخوار کردن درمورد چرخه خشونت.

بزرگ‌ترین آرزوی بچگیم که هیچ‌وقت به واقعیت نپیوست این بود که یه ویولن داشته باشم. پشتِ ویترینِ یه فروشگاه لوازم موسیقی تو مرکز شهر، ویولنِ آرزوهامو پیدا کرده بودم. بدنه‌ش ظریف و کشیده بود، قهوه‌ای تیره با رگه‌هایی از سرخی که نزدیک انحنای سوراخ‌های f شعله می‌کشیدن. فقط با تصور این

دل‌نوشته ستایش شفیعی رو زندگی می‌کنم هربار که فیلم یا سریالِ جدید و خفنی می‌بینم و می‌دونم اگه نیکا می‌دید حتما خوشش میومد. چقد هردو باهم از ته دل آه کشیدیم برای زندگی‌ِ تباه‌شده سیسیلیا تو همین فیلم “Atonement” که ستایش عکسشو گذاشته.