در شاهنامه فردوسی،سیمرغ به زال سه پَر داد و گفت هر وقت درماندی بسوزان و آرزو کن پَر اول سوخت، آرزو برآورده شد؛رستم به دنیا آمد. پَر دوم سوخت,آرزو برآورده شد رستم زنده ماند. اما پَر سوم هرگز استفاده نشد.فردوسی پَر سوم را برای آیندگان نگه داشت.برای روزی که پَر سوم برای ایران بسوزد

ما هیچ وقت هم رو نمی‌شناختیم عزیزم، ولی من چهل روزه به عزات نشستم. 🖤🕊️

وطن یعنی هموطن ❤️

نگاهتون میکنم و گریه می کنم دیگه ترس از دیدن جنازه و جسد ندارم و آخ که چقدر زیبا بودید و صد البته حیف شما حیف بودید🖤

بحث با ناقص خیالان شیوه ی استاد نیست علم افلاطون حریف جهل مادرزاد نیست

خواب های بدِ من تمامی ندارد، اما این بار کابوس تا بیداریِ ما رخنه کرده.... عباس کیارستمی

نیازی نبود آن کسی که می میرد هم خونت باشد تا احساس کنی بخشی از وجودت را از دست داده ای.... 💔🖤

اگه از گریه ی زیاد میشد مُرد، ما هم الان پیشتون بودیم. 🖤💔

من در دلِ فاجعه مانده ام و گلوله ای به تنم نخورده، اما زخم تماشای این ویرانی حیاتم را روزی صد بار مصادره می کند؛ با یاد آنان که از من زیباتر باهوش تر و با جرعت تر بودند چه کنم؟ 🖤🥀

سپیده که می آمد به جای آرزو اسم رفتگان را مرور می کردیم🕊️ با این حال امید هنوز نفس می کشد؛ هر چند کمی می لنگد، اما زمین نخورده! 🖤🥀

یادمان باشد؛ جنگل بعد از آتش سوزی نمی میرد، بلکه خاکسترش بستری برای رویشی مقاوم تر میشود. طاقت بیار عزیز من @prstrb 🫂🖤💔

بگذار من آشنای تو باشم عزیزم، برای پیکر ۱۱۷۸۰_ناشناس 🖤

من به سوگِ سرزمینی نشسته ام که فرزندانش پیش از آنکه پیر شوند می شکنند. تاریخ، مادرِ خسته ای ست که دیگر توانِ جمع کردنِ استخوان های ما را ندارد... 🖤🥀

ما دو بار مُردیم؛ یه بار از بی خبری یه بار از با خبری.....

هممون مُردیم،شما زیر خاکید ما روش.... 🖤🥀

گیرم که فردا سپیده سر زند و روزگار به کام شود؛ با غم آنها که برای ما جان داده اند چه باید کرد؟؟ 🖤💔

در تاریخ خواهند نوشت: فقیران،فقیران را کتک می‌زدند و می‌کشتند، تا پولداران در قصر های خود زندگی کنند.

خالی نمی شویم،از غمی که حق ما نبود... 🖤💔

به رَقصِ مرگ میان تنت ادامه بده، نفس بگیر و به جان کندنت ادامه بده، نومید نَگَرد،نزدیک است رسیدنت، ادامه بده... ✌🏾❤️‍🩹

دست هامان تُهی بود اما قلب مان، چه بگوییم؟ تو ای تاریخ! قلب ما را به یاد آر. هوشنگ بادیه نشین