دو تا نفس عمیق بکش و عبور کن.

آرزوی شما دیدن کشته شدن خامنه‌ای و لاریجانی بود؟ آرزوی من زمانی بود که خامنه‌ای و لاریجانی پس از دادرسی منصفانه در زندان باشند. و می‌دانید دیگر آرزویم چه بود؟ این‌که اگر کسی در زندان یک سیلی بهشان زده باشد خودش توبیخ می‌شد. آرزوی دموکراسی و حکومت قانون.

تصاویر خانه‌های تخریب‌شده در ایران و اسرائیل و لبنان به یک اندازه برام دردآوره. «زندگی‌»هایی که با یک اشارهٔ اهریمن‌های ضدزندگی نابود می‌شن. البته که دیدن این تصاویر در ایران همراه با غم و درد، ترس هم به جونم می‌ندازه چون به من نزدیکه و ممکنه زندگی ‌نابودشده بعدی مال من باشه.

شما رو نمیدونم ولی شخصا اظهارنظرهای رندوم و عمومی ترامپ رو ملاک قضاوت و ارزیابی شرایط فعلی یا آینده جنگ نمی‌دونم. به نظرم ماجرا پیچیده‌��ر و عمیق‌تر از دو تا جمله‌ٔ کوتاه و محاوره‌ایه که در جواب فلان خبرنگار میگه یا تو سوشال مدیا با حروف کاپیتال می‌نویسه.

صدای رعد و برق... باورم نمیش�� این صدای پراززندگی اینطور تمام بدنم رو به لرزه بندازه...

مهارتی که خودم در تلاش برای به دست آوردنش هستم.

اگه روزی فرزندی داشته باشم تمام تلاشم رو می‌کنم مهمترین مهارتی که یاد می‌گیره مهارت تفکر انتقادی، تجدیدنظر کردن رو افکار و دوری از تعصب روی هر چیزی باشه.

به کاروان طرفداران حکومت برخوردم که این روزا زیاد تو سطح شهر دیده میشن. شاید حدود ۲۰ تا ماشین بودن که همگی پر بودن از تعدادی زن و مرد و بچه که با پرچم ایران و صدای بلند نوحه و سرعت پایین رانندگی حضورشون رو به بقیه دیکته می‌کردن.

یکی که سفت و سخت‌تر چک می‌کردن زیر پل بساط کرده‌بودن و اون یکی که کنار خیابون بود چندان بازرسی‌ای نداشتن و ترافیکی هم پشتشون نبود. نکته جالب این بود که ماشین‌ها پشت ترافیک ایست بازرسی زیر پل بوق ممتد و اعتراضی می‌زدن که تا حالا ندیده بودم. نزدیکای رسیدن به خونه هم/

دیگه‌ای در شهر نیست. تو مسیرم دو سه تا مرکز خرید معروف دیدم که باز بودن اما بسیار خلوت. شهر در نمای کلی خاموشه اما زندگی به شکل نامحسوس و محدود توش جریان داره. آدم‌ها تو شهر جابجا نمیشن و انگار همه همه‌چیز رو متوقف کردن تا بعد. در برگشت به دو تا ایست بازرسی برخوردیم./

میشه. هوا گرفته و کدر بود که متوجه نشدم به خاطر ابر و مه بود یا چیز دیگه. تمام جایگاه‌های تبلیغاتی شهر به طور مطلق شده بودن پوسترهای رهبر شهید و مجتبی خامنه‌ای. این سطح از پوشش تبلیغاتی شهری تهران برای یک موضوع واحد رو تا حالا تجربه نکرده بودم. مطلقا هیچ خبری از هیچ کمپین تبلیغ/

چطوره؟ گفت تا سه چهار روز پیش محدود به ۵ لیتر بود ولی تازگی شده ۱۰ لیتر. با کارت جایگاه هم میشه باک رو بیشتر پر کرد. پرسیدم جایگاه‌ها شلوغه گفت نه معمولا خلوته. خودم هم چشمی دنبال جایگاه‌های بنزین بودم و یکی رو دیدم که بسته بود. راننده گفت جی‌پی‌اس هم نداریم و به ندرت وصل/

گزارش از تهران امروز بعد از ۱۰ روز در تهران جابجا شدم و رفتم تا شرکت. شهر به وضوح خلوته. حجم ترافیک خودروها شاید یک پنجم همیشه بود. قیمت اسنپم نصف همیشه شد و البته سریع هم پیدا شد. راننده گفت سرویس‌هامون خیلی خیلی کم شده و چیزی هم اگه باشه قیمتش خیلی پایینه. پرسیدم شرایط بنزین/

دوباره صدای جنگنده... صداشون که میاد ناخودآگاه پشت میز نیم‌خیز میشم.

تنها خط قرمزم فحاشی رکیک جنسیه. اگه از کسی به دفعات و مکرر مشاهده کنم ریموو می‌کنم کاملا.

من هیچ‌یک از فالویینگ‌هام رو که طرفدار جنگ یا پادشاهی‌خواه هستن میوت نکردم. هر بار خواستم این کارو بکنم نتونستم مجوز اخلاقی به خودم بدم. چندصدایی و کثرت‌گرایی ارزش درونی‌شده‌ی منه و نمی‌خوام تایم‌لاینم پر بشه از مطالب همسو با طرزفکرم. جامعه مدنی این مدلی کار می‌کنه و گریزی نیست.

سرکوچه بیست متر اونورتر از خونه‌م ایست بازرسی گذاشتن و همزمان صدا پدافند میاد... هر لحظه منتظر صدای انفجارم.

با فرض اینکه واقعا نوشته خودش باشه؛ گفته که من هم از تی وی فهمیدم که رهبر شدم. یعنی قبلش ازش نپرسیدن که موافقی یا نه؟ برای همچین مسئولیتی. یعنی در این حد دسترسی بهش نبوده؟ فرض این بوده که «باید» قبول می‌کرده؟ قبلا پلن شده بوده و هماهنگی‌ها انجام شده بوده؟ و بسیاری سوالات دیگر...

در اولین فرصتی که بتونم سری به میناب میزنم و میرم اون کوچولوهایی که کنار هم خوابیدن رو می‌بینم... نمی‌دونم چرا. واقعا نمی‌دونم. دوست دارم برم از نزدیک پیششون.

«اگر تحت آسیب جنگ نیستید، کمی با احتیاط درباره جنگ حرف بزنید.»

توییت‌های اخیرم زیادی ایمپرشن گرفت. از این موضوع خوشحال نبودم. اینجا کنج خلوتم بود. پرایوت کردم بلکه الگوریتم توییتر بیخیال این صفحه بشه فعلا.