- چی خوشحالت می‌کنه؟ + چشم‌های مردم وطنم از شادی بخنده.

بابام می‌گفت جنگ نمیشه؛ امروز با دو کارتون ساقه طلایی اومد خونه.

واقعا اسم قشنگی برای این خاک انتخاب شده؛ ایران: سرزمینِ نجیب‌زادگانِ شجاع؛ و این روزها بیش از هر زمان دیگه‌ای ثابت شد که این فقط یه اسم نیست، بلکه حقیقتیه ریشه‌دار و اصیل.

ما ایرانی هستیم؛ از ما ترس بجا نمی‌ماند، از ما تمدن بجا می‌ماند.

دین من: «پندار نیک، گفتار نیک، کردار نیک».

I’m Persian, not Muslim.

خاکستر شدیم، ولی ما ققنوسیم.

دیدی وقتی شمع روشن می‌کنی، دست‌هاتو دورش می‌گیری که باد خاموشش نکنه؟ یه ذره امید ته دلم مونده؛ با دست‌های لرزون نگهش داشتم، چون اگه اون خاموش بشه، منم دیگه خاموش می‌شم.

الهی بمیرم برای اونایی که بی‌صدا رفتن؛ نه اسمی ازشون شنیده شد، نه عکسی ازشون دیده شد، و امروز چهلمشونه.

زنده نگه‌داشتن امید، ادای احترام ما به کسانی است که در این راه کُشته شدند.

بیش از همیشه، به ایرانی بودنم افتخار می‌کنم.

تو بگو هم‌وطن؛ من میگم همدرد، من میگم هم‌زخم، من میگم «هم‌روح».

فرزند ایران بودی و جان‌فدای میهن؛ و همین، نامت را برای همیشه در قلب ایران جاودانه کرد.

فکر دوتا چیز هیچوقت آدمیزاد رو رها نمی‌کنه؛ روزی که گذشته و روزی که هنوز نیومده.

Sorry if u died and i didn’t.

یه‌لحظه خون تو رگام می‌جوشه؛ خشمگین و امیدوارم. یه‌لحظه غمِ هزار هزار عالم رو دلمه و از هر چیز و هر کس ناامیدم.

این برج آزادیه یا من اشتباه دیدم؟

لازم دونستم توضیح بدم برای دوستانی که برداشت اشتباه داشتن؛ منظورم حذف نوروز نبود. حرفم درباره‌ی همدردی، احترام و همدلی با خانواده‌هایی بود که عزیز از دست دادن؛ این نوروز اولین عیدیه که جای خالی عزیزشون کاملا حس می‌شه. نوروز همیشه بوده، هست و خواهد بود فقط امسال حال‌وهواش متفاوته.

این عکس‌هارو می‌بینم خیلی غمگین می‌شم، چیزی که همه‌ی ما می‌خواستیم یه زندگی آروم و بی‌دغدغه و شاد بود.

خستم عزیزم، از این حجم از بلاتکلیفی و نگرانی.