اولین بار که رفتید خونه‌ی دوستان و هم‌کلاسی‌هاتون و با این واقعیت مواجه شدید که گاهی خانواده‌ها زمین تا آسمون با هم فرق دارند کی بود؟ چی بیشتر از همه شوکه‌تون کرد؟

وقتی ترومای جمعی رخ می‌دهد، درد فقط در گذشته نمی‌ماند؛ در بدن، خواب و رؤیای فردای ما ریشه می‌دواند. و با این‌همه، هیچ شب بلندی نتوانسته طلوع را حذف کند.

ما خسته نیستیم چون کم‌طاقت شدیم؛ خسته‌ایم چون مدت‌هاست مجبوریم… سال هاست که مجبوریم: عقاید واقعی‌مون رو پنهان کنیم، برای حداقل‌های زندگی بیشتر از توان‌مون کار کنیم، به بچه‌هامون امید بدیم وقتی در دل‌ خودمون تردیده، با اضطراب بخوابیم و با حساب‌وکتاب بیدار شیم، سکوت کنیم حتی وقتی

خستگی امروز بسیاری از ما، نه فقط محصول سختی شرایط، که نتیجه‌ی بی‌معنایی آینده در سیستم موجود است. و حاصل این بی‌معنایی، فروپاشی انگیزه، اضطراب مزمن و حس عمیق ناامیدی است.

نمی‌توانید آدم‌ها را غرق در فقر و نگرانی از آینده کنید و بعد بپرسید چرا انقدر عصبانی هستند؟ ذهن ما برای جنگیدنِ ۲۴ ساعته ساخته نشده. فرسودگی، کمترین بهای زندگی در جامعه‌ای است که فقط «زنده ماندن» را دیکته می‌کند.

در مهاجرت، تعطیلات گاهی غمگین‌ترین روزهاست؛ وقتی تقویمِ بیرون با تقویمِ دلت همخوانی ندارد.

واقعا دنبال کردن مداوم اخبار آسیب زننده است و فیلم و سریال می‌تونن گزینه های خوبی برای مشغول کردن خودمون باشه. اما اینم پیشنهاد میکنیم یه بار تست کنید: سعی کن پاسخ این 3 تا سوال رو روی کاغذ برای خودت بنویسی ۱) چیزی که الان واقعاً دست خودمه ۲) چیزی که دست من نیست و موقتاً ولش می

ما هیچ‌وقت به تنهایی وارد رابطه نمی‌شویم؛ ما با تمام آدم‌های زندگی‌مان و اثرشان بر ما، به ملاقات نفر جدید می‌رویم.

نام "ترس از تغییر" را "صبر" نگذارید. زمان به تنهایی چیزی را حل نمی‌کند، فقط فرسوده می‌کند.

ژاپنی‌ها یه کلمه دارن به اسم Tsundoku؛ یعنی خریدن کتاب و جمع آوری اون ها بدون اینکه هیچ وقت بخونیشون. خیلی از ما هم با تغییر خودمون همین کارو می‌کنیم: پادکست گوش می‌کنیم، کتاب می‌خریم، مقاله سیو می‌کنیم… حس می‌کنیم داریم کاری می‌کنیم، ولی واقعاً قدم عملی برنمی‌داریم.

گاهی باید از دویدن دست برداشت؛ نه برای تسلیم، بلکه برای مطمئن شدن از اینکه مسیر واقعاً مسیر ماست، نه صرفا مسابقه‌ای با دیگران.

یلدا برای آن‌ها که دورند، طولانی‌ترین شب سال نیست؛ طولانی‌ترین فاصله‌ی سال است. اگر دور از خانه هستی یادت باشد شاد بودن زیباترین هدیه ای است که می‌توانی به خودت و عزیزانت بدهی. یلدا مبارک...

تا حالا شده با شکست یا زمین خوردن کسی از ته دلت خوشحال بشی؟ این حس نه چندان محبوب، یه اسم علمی داره: «شادن‌فرویده» (Schadenfreude) که به معنی شادی ناشی از بدبختی دیگرانه. بیاین ببینیم چرا مغز ما از بدبختی دیگران دوپامین می‌سازه! دلیل اول: وقتی خودمون به جایی نمی‌رسیم، مغز دنبال

ما مدام از شروع کردن حرف می‌زنیم، در حالی که گاهی شجاعت لازم، نه برای آغاز، که برای توقف کردنه.

بزرگسالی فقط اونجاش که می فهمی قرار نیست تو داستان همه، آدم خوبه باشی و با نقشی که گاهی بقیه برات می‌نویسن، کنار میای.

اون چه ویژگی منفی‌ایه که اگر کسی داشته باشه، حتی اگه از هر نظر دیگه (قیافه، اخلاق، پول) ایده‌آل‌ترین آدم روی زمین باشه، باز هم نمی‌تونید به عنوان پارتنر بهش نگاه کنید؟

گاهی پشت اون آدم همیشه مرتب و همیشه‌درحال‌تلاش… یه بچه‌ی خسته‌ ایستاده که فقط می‌ترسه کسی ازش ناامید بشه. مهربون‌تر باش با اون کودک ترسیده‌ی درونت.

حواسمان باشد: در داستان های یک‌طرفه معمولا یک سری صفحات گم شده اند.

افسردگی نشانه ضعف نیست. گاهی نتیجه‌ی تحمل طولانی فشار و استرسی است که حالا مغز و روان را نیازمند بازسازی کرده. درمان یعنی همراهی با این بازسازی، نه سرزنش خود.

آنچه ما تنبلی می‌نامیم، گاهی شورش آرام ذهن ماست علیه اهدافی که واقعی نیستند.

کدوم ویژگی اخلاقیِ پدر یا مادرتون رو دارید که اصلا دوستش ندارید و می‌خواید تغییرش بدید؟