Poprzednie #28YearsLater na pewno ma przewagę bycia bardziej świeżym i zaskakującym filmem, ale druga część nie zawiodła mnie. Mniej eksperymentalna reżyseria pasuje do tego spokojniejszego filmu, z kolei scenariusz ma ciekawe pomysły, choć czegoś mi zabrakło do pełni szczęścia.

Dosłownie ja wracający do kina po 9-dniowej przerwie, żeby cieszyć się popcornem i seansem #28YearsLaterTheBoneTemple

Aż cztery wyróżnienia dla Chainsaw Mana, w tym to dla najwyżej ocenionego filmu roku. Po prostu coś pięknego.

Oczywiście nie chciałem, żeby Lee Cronin jakkolwiek powtarzał poprzednie wersje Mumii, ale na razie, jego podejście do monstrum przypomina mi bardziej te ostatnie dwa filmy Whannella. O ile The Invisible Man był faktycznie udany, tak nie chciałbym powtórki z fatalnego Wolf Mana.

I kolejny film wleciał do listy najbardziej oczekiwanych w 2026. Oczywiście jakieś obawy mam, bo Minus One właściwie nie potrzebuje kontynuacji, ale jednocześnie nie mam nic przeciwko, żeby zobaczyć kolejny film o kaiju w wykonaniu Yamazakiego.

Autentycznie myślę, że należy pociągnąć do odpowiedzialności Piotra Matwiejczyka oraz Mariusza Pujszo za ich zbrodnie przeciwko polskiemu horrorowi w latach 2002-2013. Te cztery filmy (i jeszcze Pora mroku od Grzegorza Kuczeriszka) to niesamowicie zła passa.

Najnowszy opening Jujutsu Kaisen jest absolutnie napakowany treścią i pewnie jeszcze długo będę zachwycał się wszystkim, co tam zmieszczono. Przy czym to nawiązanie do openingu Ghost in the Shell: Stand Alone Complex wyłapałem od razu i miałem ogromny uśmiech na twarzy widząc je.

Rok temu w styczniu zmarł David Lynch, zaś 2026 otwieramy śmiercią innego, wielkiego reżysera czyli Béli Tarra. Pomyśleć, że w zeszłym miesiącu rozważałem jeszcze wyjazd na seans ,,Szatańskiego tanga"... Chciałbym, aby na jakimś festiwalu trafiła się retrospektywa reżysera.

Zrobiłem listę moich najbardziej oczekiwanych filmów przyszłego roku. Nie przywiązujcie się zbyt mocno do miejsc, bo dość różne aspekty na to wpływają. Ogólnie mam nadzieję, że 2026 będzie mniej rozczarowujący od zeszłego roku. PS. Iron Lung daję już 3 rok z rzędu do listy. xd

Strasznie dziwnie jest zobaczyć aktualny budynek Kina Nowych Horyzontów z czasów kiedy jeszcze był tam Helios. [,,Piotrek trzynastego"]

Natomiast o tej scenie o napisach i kazirodczym wątku fabularnym to szkoda nawet gadać. ☠️ (4/4)

Tymczasem ,,Dzikiego" nie da się traktować poważnie. Jest stale komiczny. Tym dziwniejsze, że Fabijańskiemu kazano grać tak, jakby to jednak nie był poważny film i dziękuję mu za tę rolę, bo jako jedyny z obsady wyróżnia się pozytywnie. Dzięki niemu nie usypiałem. (3/4)

Fabularnie lepiej nie jest. To totalnie mógł być nasz Bollywoodzki film. Jest muzyka większa niż życie, dramatyczne wejścia bohaterów, tona slow motion i przetworzenie naszej kultury. I fajnie, tylko, że to nadal produkcja traktująca siebie śmiertelnie poważnie. (2/4)

Zabawne jest to użycie kamery ARRI ALEXA 65 przez Macieja Kawulskiego skoro ,,Dziki" został nakręcony tak samo fatalnie jak jego poprzednie filmy. Są chaotyczne ruchy kamery, niepotrzebne zbliżenia, a także montaż przyprawiający o ból głowy. (1/4)

https://t.co/BmcFFYH85A

Szkoda, że praca licencjacka zabrała mi aż tak dużo czasu, bo chciałem obejrzeć więcej seriali i przejść parę dodatkowych tegorocznych gier, ale ostatecznie te najlepsza wspomnienia z 2025 będą wracać do mnie częściej w myślach niż pojedyncze rozczarowania. (3/3)

Gdyby iść liczbami, to obejrzałem 279 filmów. 150 było tegorocznymi produkcjami. Zaś 210 obejrzałem w kinie. Gorzej było z serialami (tylko 6) i książkami (4). Ale za to przeczytałem 26 tomów komiksów, więc więcej niż zwykle. Przeszedłem też 24 gry czyli trochę średnio. (2/3)

W sumie to dużo udało mi się osiągnąć w tym roku. Przede wszystkim obroniłem licencjat, który zabrał dużo mi czasu, lecz jestem z niego zadowolony. Dzięki studiom byłem na przyjemnych praktykach w bibliotece. Do tego było mi dane zobaczyć Myth & Roid na koncercie. ❤ (1/3)

Świetne zakończenie roku w kinie. ,,Marty Supreme" jest w jakimś stopniu powtórką poprzednich filmów Safdiego, lecz w bardziej szalonym i rozrywkowym wydaniu. Chalamet totalnie uniósł ciężar tej roli, a ekipa techniczna spisała się na medal (wspaniała muzyka).

Bo tak też powinno się traktować The Great Ace Attorney. To jedna wielka gra, w której nawet pierwsza połowa z nieco słabszymi momentami nie jest problemem, bo ona również ustanawia rzeczy, które później pięknie wracają w finale. Po prostu doskonałe dzieło. (4/4)