به قول حسن تقی‌زاده یک بار باید برای همیشه از چرخه استبداد بیرون بیایم و به جرگه ملت‌های آزاد بپیوندیم. «بله» به تکثرگرایی و دموکراسی و «نه» به خودکامگی و هر شکلی از حکومت فردی، قدم مهم در بیرون آمدن از چرخه سیاه و شوم استبداد و همه متعلقات آن است. #از_دموکراسی_بگو

با همین بد و بیراه گفتن و سنگ زدن به #از_دموکراسی_بگو می‌شه فهمید که بین استبداد شاهی و استبداد دینی هیچ تفاوتی وجود نداره؛ و اگه هم داره، فقط در فرمه نه در جوهر. هر دو دشمن دموکراسی، آزادی، برابری و حاکمیت قانون هستند، و تجربه تاریخی هم نشان داده که غیر از این نیست.

هنوز هیچ خبری نیست و شازده هم بر تخت پادشاهی جلوس نکرده، فدائیانِ سلطنت یه #از_دموکراسی_بگو را هم نمی‌توانند تحمل کنند (آن هم فقط در سطح زبان)، بعد فردای «انقلاب شیر و خورشید»شان ظرفیت پذیرش نظر و صدایِ مخالف دارند؟ اصلاً اجازه نفس کشیدن به دیگری مخالف را می‌دهند؟

«اگر عمرم ۳۰ دفعه تکرار شود، باز هم خواهم گفت دموکراسی تنها راه نجات ایران است؛ هر قدر مشکل باشد، هر قدر دشوار باشد و هر قدر که ما ناپخته باشیم.» *شاپور بختیار #از_دموکراسی_بگو

چند سال پیش، رضا پهلوی تو یه مصاحبه گفت که وقایع ۲۸ مرداد کودتا نبود، چون کودتا «از پایین به بالاست»، اتفاقاً امروز هم ج‌ا می‌گه وقایع این چند هفته «کودتا بود [از پایین به بالا]، ولی شکست خورد.» این مفهوم‌پردازی ویژه از کودتا رو فقط در پهلوی و ج‌ا داریم؛ اونم از وقاحت نه نادانی.

پزشکیان حتی توان تغییر شهردار تهران و بستنِ در طویله صداوسیما را هم ندارد؛ بعد با وقاحت تمام برای دنیا خط‌ونشان می‌کشد و الدرم و بولدرم می‌کند.

تسنیم از «خفه‌شو پیرمرد» خوشحال شد و نوفدی از «جاوید شاه» و «خفه‌شو پیرمرد» باهم؛ گل کاشتی بهاره، مثل همیشه.

نان به نرخ روز خورِ دوزاری #بهاره_هدایت

بهاره هدایت مصداق واقعی فعال سیاسی قلابی است که با جریانِ باد موضع عوض می‌کند، تا سرش فردای تغییر در این مملکت بی کلاه نماند. طاعونِ سلطنت با همه شر و نکبتی که داشت، خیلی از پرده‌ها را هم بالا زد، تا ما بیشتر پی به واقعیتِ این جماعت دوزاریِ نان به نرخ روز خور ببریم.

بهار هدایت چه استفراغی شده؛ حالا در فصل جدید برای شاه و سلطنت سینه بزنید.

چپ که بماند ‌کلاً انسان ایرانی در شروع شدن یا نشدن جنگ دولت‌ها هیچ نقشی ندارد، اما چپی که مستقیم یا غیرمستقیم (خجالتی) از حمله نظامی خارجی دفاع می‌کند، دقیقاً آن روی سکه چپی است که در جبهه محور مقاومت از استبداد داخلی دفاع می‌کند؛ هر دو استحاله شده‌اند و ربطی به واقعیت چپ ندارند.

نقشه اسرائیل برای ویرانی و نابودی این سرزمین خیلی جدیه و باید خیلی نادان باشی که فکر کنی حمله خارجی قراره با هدف «مداخله بشردوستانه» اتفاق بیفته و انسان ایرانی را از چنگال ج‌ا نجات بده و رستگاری و آبادانی را برای ایران و ایرانی رقم بزنه.

تاریخ را نباید به عدد و رقم تقلیل داد، اتفاقاً این کار مهندسی و پروژه دولت‌هاست (برخورد کمی و آماری با تاریخ). در مطالعه جامعه‌شناختی و سیاسی وقایع و رویدادهای تاریخی، خودِ کیفیت و چگونگی اعمال خشونت، بیشتر از نتیجه‌ی اعمال خشونت مهمه؛ مثلاً سرکوب وحشیانه بابی‌ها در دوره ناصری به

اتفاقاً تاریخ خوندن مهمه، که بفهمیم افسانه‌هایی که درباره «عصر طلایی» پهلوی ساخته می‌شه، هیچ نسبتی با واقعیت نداره. بی‌شمار کتاب، یادداشت، مقاله، مصاحبه و گفت‌وگو و... وجود داره، ولی فهم تاریخی آدم‌ها با چرندیاتِ «من‌وتو» و «ایران‌اینترنشنال» ساخته می‌شه: ما در تاریخ بی‌سوادیم.

بیانیه موسوی اوج پختگی و شناختِ سیاسی و موضع درست این آدم را نشان می‌دهد؛ هر کلمه آن دقیق، سنجیده و تاثیرگذار انتخاب شده: «.. از شما نیز جز داستانی باقی نماند؛ داستانی پر از خون و خشونت.»

ج‌ا در قدرت همان اشتباهات -خیلی بیشتر از- پهلوی را انجام داد و هیچ درسی از چرایی شکست و سقوط پهلوی نگرفت. مخالفانِ امروز هم، دوباره درگیرِ همان اشتباه مخالفانِ پهلوی در سال ۵۷ شدند: «فعلاً فقط این حکومت نباشد.» همین طرزِ فکر زندگی ما را ۵۰ سال در سیاهی فرو برد و باز هم خواهد برد.

تاوان جنگ و حمله نظامی خارجی را «آدم»ها، خاک و سرزمین می‌دهند، نه حاکمیت سیاسی؛ ولی کسی که چیزی از تاریخ، سیاست و جامعه نمی‌داند، این‌جا هم ساده‌لوحانه مو را می‌بیند نه پیچش آن را.

نوشته‌های جهانبگلو تو همه این سال‌ها در دفاع از صلح، گفت‌وگو، مبارزه مسالمت‌آمیز و بیشتر از همه ضرورتِ خشونت‌پرهیزی هیچ عمق فکری و فلسفی نداشتند. به قول فرهادپور تو همون دهه ۸۰ «یه مشت جمله‌سازی آراسته و پست‌مدرن بازی دست چندمی» بودند. الان بیشتر می‌شه به درایت فرهادپور پی برد.

این جمله هم که این روزها زیاد تکرار می‌شه به‌غایت اشتباه‌ست: «من استبداد شاهی را به استبداد آخوند ترجیح می‌دم.» مسئله زدن زیر میز خودِ استبداده، نه صرفاً تغییر مستبد؛ مادامی که منطق استبداد در کار باشه، ما در این باتلاق گیر افتادیم و فقط دست‌وپای بیهوده می‌زنیم.

محمدرضا پهلوی بعد از اینکه فرش رو از زیر پای علی امینی کشید و دولت امینی در تابستان ۱۳۴۱ سقوط کرد، نام «انقلاب سفید» رو به «انقلاب شاه و ملت» تغییر داد؛ این خانواده در مصادره کردن ید طولا داره.