ایران کهن‌ترین ملت ثبت‌شده و صاحب کهن‌ترین امپراتوری تاریخ است. ملتی با چنین ریشه‌ای «توسری‌خور» نیست که چشم‌انتظار بمباران بیگانه بماند. جنگ‌طلبی و دعوت به نابودی ایران، وطن‌پرستی نیست؛ نهایت وطن‌فروشی است. ملت ایران شریف است و در جنگ تمدنی تسلیم نمی‌شود.

۱۶) راه سوم وجود دارد: راهی سخت، پرهزینه، زمان‌بر، اما انسانی و ملی. راه اتکا به جامعه، آگاهی، کنش جمعی و پس‌گرفتن آینده از دست همه‌ی سلطه‌گران؛ داخلی و خارجی.

۱۵) من با جنگ مخالف م. به جمهوری اسلامی منتقد م. اما سرسپردگی را نه می‌پذیرم، نه توجیه می‌کنم، نه بزک‌شده به اسم «واقع‌گرایی» می‌خرم.

۱۴) ملتی که حتا حق «فکر کردن به استقلال» را از خودش سلب می‌کند، قبل از آن که شکست بخورد، در ذهنش تسلیم شده‌است.

۱۳) این، فقط یک اختلاف سیاسی نیست. این یک تفکر خودتخریب‌گر است؛ تفکر حقارت. تفکری که می‌گوید: «ما هیچی نیستیم، و باید این هیچی‌ بودن را بپذیریم.»

۱۲) چه‌طور به جایی رسیده‌ایم که بعضی‌ها می‌گویند: «اصلن چرا باید مستقل باشیم؟ چه اشکالی دارد کشور دیگری برای ما حکومت تعیین کند؟»

۱۱) آن تفکر عزتمند کجا رفت؟ آن ذهنیت که می‌گفت: «می‌جنگیم، می‌بازیم، اشتباه می‌کنیم، اما سرنوشتمان را واگذار نمی‌کنیم.»

۱۰) در عصر قاجار، با وجود ضعف ساختاری، در برابر روس و انگلیس ایستادیم. انقلاب مشروطه را رقم زدیم، مجلس ساختیم، و هزینه دادیم اما سرسپرده نشدیم.

۹) ما ملتی «هیچ» نیستیم. ملتی با تاریخ پربار، مبارزه‌گر و مقاوم ‌ایم. ملتی که حتا در ضعیف‌ترین دوره‌هایش، تن به استعمار رسمی نداد.

۸) اما واقعیت این است: این دوگانه‌ی «جمهوری اسلامی یا سرسپردگی خارجی» یک دروغ است. عامل اصلی و تعیین‌کننده، ملت ایران است؛ نه واشنگتن، نه تل‌آویو، نه هیچ قدرت خارجی دیگر.

۷) این دقیقن همان دستکاری روانی خطرناک است: تهی‌سازی مفهوم‌ها، و بعد مشروع‌سازی هر نوع خیانت با این جمله: «از نظر من ضدملی نیست.»

۶) و در عوض، کسانی که با جنگ مخالف ‌اند، به عزت و استقلال ایران باور دارند، یا می‌گویند سرنوشت کشور را نباید به دست بیگانه داد، به‌راحتی «مزدور»، «خون‌شور» و «عامل رژیم» نامیده می‌شوند.

۵) وقتی هر ارزشی نسبی و بی‌معنا شد، هر رفتاری هم قابل‌توجیه می‌شود؛ حتا دفاع از حمله‌ی نظامی به کشور خودت. و جالب این که صاحبان این تفکر، خود را «وطن‌پرست» می‌دانند.

۴) در این منطق، مفهوم‌هایی مثل «عزت»، «استقلال»، «شرافت»، «ضدملی» عمدن تهی می‌شوند از معنا. می‌گویند: «این‌ها فقط مفهوم‌های ذهنی‌ اند. همه‌چیز قابل‌تغییر است. حتا ارزش خاک.

۳) وقتی می‌پرسی: اگر صدها هزار نفر کشته شوند چه؟ اگر ایران عملن مستعمره شود چه؟ جواب این است: «اشکالی ندارد؛ از وضع فعلی بهتر است.» اینجا دیگر بحث سیاست نیست؛ بحث سقوط اخلاقی است.

۲) در این روایت، ما اصولن ناتوان فرض می‌شویم؛ ملتی که «هیچ کاری از دستش برنمی‌آید» و بنابراین تنها راه نجاتش، سرسپردگی به قدرت‌های خارجی است. حتا اگر به قیمت جنگ، کشتار، یا از دست دادن منبع‌ها و خاک تمام شود.

#رشتو ۱) اخیرن در گفت‌وگو با چند نفر، با یک دوگانه‌ی خطرناک مواجه شدم: یا «جمهوری اسلامی» یا «پناه بردن به آمریکا و اسراییل» و این گزاره‌ی مسموم که: «ما ملت بدبختی هستیم و هیچ راه سومی وجود ندارد.»

@Hamidhaami من زیاد ایمپرشن ندارم برای همین توی توییتر تبلیغ نذاشتم؛ اگر می‌شه شما کمک کنین منم دیده بشم وضع مالیم اصلا خوب نیست. من پتو می‌بافم.

همیشه کسانی که صلح را قربانی جاه‌طلبی می‌کنند، در تاریخ رسوا می‌شوند. روز حساب دیر یا زود می‌رسد.

من واقعا بدهی دارم سرماه😔 بدهی واقعیییییی کلی جنس خریدم که فروش نرفته اگر از محصولات من چیزی نیاز دارید یا میخواید هدیه بدید میشه از من خرید کنید؟ خرید نقدی شامل ۷٪ تخفیف هم میشه🌷